The big plans!!
Dinsdag 14 februari 2012 (The Holy cross, day 2).
Vandaag zijn we naar de Holy angel school geweest. Een hele leuke school bij binnenkomst. Erg modern voor India. De vrouw van de professor is deze school begonnen, nadat ze in Eindhoven naar een Jenaplanschool is gaan kijken. Er zijn verschillende klasjes waar normaal onderwijs wordt gegeven. In elke klas zitten er een of meerdere kinderen met een ontwikkelingsprobleem. Je kon er goed zien dat er veel hulp is gekomen vanuit westerse landen. Er waren verschillende ‘labs’, zoals het mathlab, sincelab, musiclab enz. Het leek me erg leuk om daar te gaan helpen, totdat we naar een speciaal project gingen waar ze in eerste instantie voor mij naar toe reden. Ik had in ons gesprek namelijk het woord business laten vallen en toen gingen er meteen 100 belletjes rinkelen!! Er verscheen een grote smile op Leila’s gezicht, zij is de onderdirecteur van Holy cross en begeleidt verschillende projecten. We reden een terrein op waar ze aan het bouwen waren en dit bleek een ‘hotel’ te worden. Het woord hotel wordt hier gebruikt in plaats van restaurant. Ze zijn dus bezig met een restaurant te bouwen waar o.a. dove en blinde kinderen leren werken, zodat zij later een baan kunnen vinden in de horeca. Het zag er nu al heel mooi uit en ook op mijn gezicht verscheen een grote smile. Niet alleen bij die van mij maar ook bij Mandy. We zagen het al helemaal voor ons om daar iets mee te gaan doen. De horeca tijger in mij werd natuurlijk meteen geprikkeld en ik moest meteen denken aan mijn gesprekken met Jo Goossens over het beginnen van een eigen café. Achter het gebouw lag een open stuk gras en hier willen ze een speelplaats van maken voor kinderen, zodat kinderen met hun ouders hier kunnen komen spelen en eten. Achter het ‘hotel’ ligt nog een hostel. Hier wonen kinderen met een multihandicap en krijgen er tegelijkertijd onderwijs. De meeste kinderen verblijven hier gratis omdat de ouders het niet kunnen betalen en dan ook wegblijven. Het zag er allemaal wat minder mooi uit als de rest van de instellingen en we kregen het idee dat ze niet goed wisten hoe ze met weinig, veel zouden kunnen doen. We kregen allemaal meer schuldgevoelens om er niets te doen, maar tegelijkertijd sprak de doelgroep ons niet aan en ligt het 8 kilometer van ons appartement. De rest van de dag hadden we weer lekker vrij, want de afspraken lopen hier niet volgens plan. We zijn met de tuc-tuc naar een soort shopping centrum gereden en hebben ons zelf getrakteerd op een waterkoker en handdoeken. We hebben namelijk een soort noodwoning en buiten een bed een stoel en een tafel hebben we niets. We eten dus al iedere morgen en middag brood met warme chocopasta (hmmmm). Nu kunnen we lekker variëren met noodels, want die eten we ook nog niet genoeg ;). ’s Avonds zijn we wonder schone paspoort foto’s gaan maken, omdat ons visum langer dan 180 dagen is en wij ons moeten inschrijven bij de politie en India zou India niet zijn als dit geen hele procedure is.
Woensdag 15 februari 2012 (The big plans).
Vandaag zijn we ’s morgens nog even naar het programma gaan kijken in het gebouw waar wij verblijven. Hier zitten ook kinderen met multiproblemen. Het was een beetje een zooitje omdat een van de juffrouwen ziek was en de kinderen verdeeld werden over de groepen. Tegen het eind van de middag gingen we dan eindelijk ons plan bespreken. We mochten zelf zeggen waar we ‘happy’ van worden en vanuit de professors wordt dan samen met het hoofd van die afdeling bekeken wat de mogelijkheden zijn. De andere 3 zitten 2 dagen samen op de Holy angel school, ik zal dan gaan werken met 2 kinderen met gedragsproblemen binnen de Holy angel service society. Het woord gedragsproblemen is wat breed omschreven, omdat de ouders niet willen erkennen dat hun kind bijvoorbeeld autisme heeft. Het is een klein maar druk klasjes met kinderen in de leeftijd van 8 tot 10 jaar, wat behoorlijk chaotisch verloopt. Een kind loopt maar wat doelloos rond en hoeft naar mijn idee helemaal niet mee te doen met het dagprogramma. Ik ga deze 2 kinderen eerst observeren en dan wordt er gekeken wat ik voor hen kan betekenen. Ik heb iig al genoeg in mijn hoofd om te doen. Mandy en ik gaan samen het project van het ‘hotel’ op ons nemen. We gaan hier 3 dagen in de week mee bezig zijn. Ons hoofd project wordt de speeltuin en hier ga ik dan ook de donatie aan uitgeven. Dit is na lange tijd natuurlijk niet genoeg. Mandy heeft veel contacten thuis en als het goed is wordt er een foundation opgericht. De speeltuin gaat dan ook onze naam dragen. We willen een website maken waarin het hele project te volgen is (dus voor de gene die nog een donatie willen doen, hou de blog maar goed in de gaten ;)).
We zullen ons nu ook bezig gaan houden met de inkoop van alle materialen voor het hotel en moeten hier ook de boekhouding van doen. We moeten gaan uitzoeken wat we nodig hebben, wat de kosten zijn enz. We gaan dit dus echt helemaal vanaf de grond af aan mee opbouwen. Uiteindelijk is het de bedoeling dat we de kinderen alle skills die ze nodig hebben aanleren en dat we de productie in de gaten gaan houden. We hebben er mega veel zin in en zijn super benieuwd naar hoe dit allemaal gaat verlopen (foto’s volgen). Het is bij het avondeten nu trouwens erg druk. Er zijn twee Duitse meiden die hier bijna een jaar vrijwilligerswerk doen en vandaag zijn er voor 2 weken een Nederlandse man en vrouw bijgekomen. Deze vrouw is al sinds het begin betrokken bij de Holy cross en is de eerste die een donatie heeft gedaan. Ze komt hier al bijna 25 jaar en houdt zich nog steeds bezig met projecten. Zij kent Rens (de Nederlandse man die we in het begin al hebben ontmoet), ook al heel lang. Samen met hen gaan we zaterdagmorgen, lees 5 uur in de ochtend (oh-my-god), naar een soort congres op een highschool waar zij workshops gaan geven. We weten niet precies wat het allemaal inhoudt, maar we gaan wel lekker uiteten erna haha! We zitten nu heerlijk op ons balkonnetje of beter gezegd dakterras, lekker uit te waaien en te bellen/ te bloggen. De stroom is weer eens uitgevallen, dus het is pikdonker. Gelukkig kunnen we elke avond genieten van een prachtige sterrenhemel, die helaas niet is vast te leggen met de camera. Op de achtergrond klinkt een Indisch liedje en we voelen ons al helemaal “thuis”!!
Liefs Karlijn xxx
"short" story
Zondag 12 februari 2012 - Dag 3.
Het is kwart over 9 's morgens en het stroom is alweer uitgevallen, waardoor de ventilator het niet doet en het bloedheet is op onze kamer. Vannacht heb ik al voor de eerste keer lopen slaapwandelen! Voor de mensen die mij kennen is dit niks raars ;) Inge daarin tegen schrok zich kapot omdat ik als een gek het licht aanmaakte (sorry Inge, get used to it ;)).
Met al onze nieuwe poetsspulletjes ben ik de strijd tegen de kakkerlakken aangegaan en heb ik de hele badkamer van boven tot onder gepoetst. We kunnen zelfs met onze blote kont op de wc-bril zitten, want die glimt nu bijna!!! Helaas zaten er 's avonds toch weer kakkerlakken. Dit kwam doordat we een spul hadden gespoten waardoor ze juist allemaal tevoorschijn kwamen (foto's volgen nog). Na alle kakkerlakken weer te hebben uitgemoord, konden we na ons ritueel op het dakterras, lekker gaan slapen. We wilden de dag erna gaan zwemmen om nog een beetje te kunnen relaxen voor dat alle drukte echt ging beginnen en zo begon onze reis op zoek naar een zwembad...... Na 3 tuk-tuks, een afgeschreven hotel en een wandelingetje, kwamen we uit bij een hotel waar gelukkig ook blanke mensen aan het zwemmen waren. We hebben heerlijk gezwommen (ik ben natuurlijk al een beetje verbrand) en een sandwich gegeten en zijn toen nog even het stadje in gegaan. Hier was het wat drukker met mensen en kraampjes en was er toch wel een verschil met de plek waar wij wonen. Het was meer een soort grote markt waar van alles te eten was. Er liepen hier ook bedelaars rond, die je bij ons helemaal niet ziet. We voelde ons iets minder prettig en zijn met de tuk-tuk weer naar onze woning gereden. We hadden ook het idee dat er een bepaalde feestdag was in Trichy, omdat de professor het had over een holiday en de meeste winkels dicht waren en er veel locals op straat liepen. Maar of het idd een feestdag was, zijn we niet echt achter gekomen.
De tuk-tuks zijn echt geweldig. Ik vind het zo'n grappige dingen en ik kan er ook echt van genieten!! Het is ook heerlijk om even in uit te waaien, al kan Mandy hier volgens mij niet helemaal over mee praten haha. We passen eigenlijk niet met z'n 4tjes in zo'n tuk-tuk, dus moet Inge telkens bij Mandy op schoot.
We kunnen het goed onder elkaar vinden en hebben het erg gezellig. We lachen en praten ons wat af en ik weet zeker dat we ons hier wel redden. We zijn nota bene de eerste 3 dagen een beetje aan ons lot overgelaten en als je al ziet waar we allemaal zijn geweest, dan maak ik me geen zorgen. We worden overal naar te gebracht en ook al verstaan we elkaar niet, komen we telkens op de juiste plek uit. De mannen zijn hier echt heel grappig en ze vinden het allemaal maar wat te leuk om deze 4 Hollandse grietjes hier zien rond te lopen volgens mij.
Maandag 13 februari 2012 - The Holy Cross
De nieuwe eerste dag met de nieuwe eerste indrukken zijn weer verwerkt. Het begon er natuurlijk al mee dat we veel te vroeg waren en dus een uur langer hadden kunnen slapen... maar ach over een tijdje weten we volgens mij precies hoe laat we ergens kunnen aankomen. We hebben veel gezien van de manier van les geven, al was deze niet altijd even goed te volgen. Ze hebben hier toch wel een andere manier van aanpak, ondanks dat ze werken met een 'planning'. Ik snapte de meeste handelingen wel en wat ze precies deden en in mijn ogen was dit zeker niet verkeerd. Het enige wat de kinderen eigenlijk missen is structuur en als ik iets geleerd heb de afgelopen tijd, is dat structuur héél belangrijk is voor deze kinderen. Ik weet ook niet of structuur echt mogelijk is in deze cultuur. De leraressen praten gigantisch hard (je gelooft het bijna niet, maar nog harden dan ik ;)) en de kinderen hebben toch wel veel uiteenlopende problemen. Ze werken wel in kleine klasjes, maar alles loopt door elkaar. De kinderen worden 1 voor 1 aangesproken waardoor de andere kinderen maar weer wat gaan rond rennen, kruipen, liggen enz. Ook op de tafels zitten, liggen en springen is hier heel normaal! Ondanks dat zijn het geen vervelende kinderen en luisteren ze ook wel, al is dit maar van korte duur. Ze worden hier wel iets harder aangepakt, wat inhoudt dat de kinderen op de grond worden geduwd, omhoog worden getrokken en weer naast elkaar worden gezet. Ze lijken hier echter niet veel last van te hebben haha. Het zijn echt geweldig leuke kinderen en sommige hebben nu al stiekem mijn hart gestolen. Wat een schatjes en wat een verschil met Nederlandse kinderen. Ze komen allemaal op je af, het maakt bijna niet uit welke aandoening ze hebben. We hebben ook echt veel moeten lachen omdat de meeste kinderen niet zo goed kunnen omgaan met hun eigen lichaam. Er zitten heerlijke lachebekjes tussen en we zijn benieuwd naar de rest van de instellingen. We hebben natuurlijk ook al een aantal ideeën opgedaan, maar ik denk dat we eerst maar eens wat meer bezig moeten zijn. .
De donatie heb ik trouwens nog niet besproken. Er wordt veel gepraat over corruptie, dus ik wil zelf gaan onderzoeken waar geld voor nodig is en dat het hier dan ook echt aan besteed wordt. Er is ook nog de mogelijkheid om een week in een weeshuis te gaan helpen, hier zou ik eventueel een deel voor kunnen gebruiken. Jullie moeten dus nog even wachten!!
Hello India
Daar zit ik dan, op het vliegveld van Chennai... Het is kwart voor 11 ( kwart over 6 Nederlandse tijd).
We zijn nu bijna 24 uur wakker en we beginnen het langzaam allemaal te voelen. De vluchten van Amsterdam naar Dubai en van Dubai naar Chennai gingen goed. Ik heb vooral veel films gekeken, de brieven gelezen en cadeautjes open gemaakt. Dankjewel allemaal dat de jongen naast me ook dacht, ‘wat is dat voor een chicken' ;)
Het besef is er eigenlijk nog steeds niet. 5 maanden is zó lang als je er over na gaat denken. Het is heel raar om zo'n lange tijd alles te moeten missen. Maar goed, wat is alles? Al die feestjes waar ik al 100x naar toe ben geweest? Het stappen in Heerlen waar ik al 7 jaar kom...? Nee, natuurlijk niet, want dat loopt allemaal niet weg. Dat besef heb ik gelukkig wel al haha. Nee, het zijn mijn familie en vrienden die ik het meesten ga missen van alles (en de sushi natuurlijk ;)).
Ik voel me op dit moment redelijk sterk en zeker. Ik ben al in India, dus er lopen veel Indiërs rond hier. Ik kijk net als hen mijn ogen uit. Wat zijn ze toch leuk om naar te kijken. Ik wil niet weten wat hun over ons denken, want we worden van top tot teen ongegeneerd bekeken. De mannen zijn uiteraard behulpzaam, maar de vrouwen van de beveiliging zijn met hun blikken angstaanjagend. De locals lopen hier in prachtige Sari's en ik kan niet wachten tot ik er ook eentje heb. De volgende vlucht zit ik eindelijk aan het raam en kan ik stiekem al een beetje genieten van India. Ik ben zo benieuwd naar de professor en naar Trichy! Volgens mij ga ik me hier in India helemaal thuis voelen.
Ik zit in het vliegtuig naast een echte ‘Indiaan' ;), helemaal in traditionele kleren en strepen op zijn voorhoofd. In zijn hand heeft hij een mobieltje, wat best een grappig gezicht is... ik kijk naar buiten en ineen keer hoor ik ‘Bruuuuppp'!! Ik kijk verbaasd naast me en de boer wordt gewoon nog lekker 3 keer herhaald. Ik probeer niet te opvallend te lachen, want meneer zit me aan een stuk door te bekijken. Ik maak ondertussen maar wat foto's van bovenaf en dan denk ik.... Ik ben gewoon in fucking India, YESSSSS!!!!! (sorry mam, voor het grove taalgebruik).
We lopen de aankomst hal uit en we worden opgewacht door een hele groep Indiërs. Allemaal wachten ze op iemand. Ik laat mijn ogen langs de mensen en de bordjes met namen afglijden en vraag me af of de professor er eigenlijk wel al is. Dan zie ik dat een lange Indiër op het eind van al die mensen naar ons zwaait... Zucht, wat een opluchting, hij is er en hij herkent ons meteen. We stappen in het busje, ik stap voor in. Er hangt wel een riem, maar er is geen sluiting. Ojé denk ik, dit gaat me het ritje wel worden als de chauffeur de versnelling sjtoekelend in de 1 zet. Er wordt aan een stuk door getoeterd. De motors rijden hier overal tussendoor je vraagt je af hoe het kan dat hier geen ongelukken gebeuren. Dit moet je echt beleven en je helemaal aan overgeven want anders durf je hier nog niet de straat over te steken. Ik kijk met open mond rond en ik moet er gewoon van lachen. Dit is zo ongelofelijk, ik kan het niet beschrijven, je moet het echt zelf ervaren. De koeien staan hier fijn langs de weg te grazen en kijken niet op of om. We worden meteen naar ons verblijf gebracht, wat ergens anders blijkt te zijn dan de afspraak was. We hebben twee kamer bovenin een van de instellingen met twee zielige bedjes en een vieze badkamer. Nou goed het lijkt op het eerste oog 'schoon'. We worden meteen meegenomen om te eten, ondanks dat we geen honger hebben, proberen we 4 gerechtjes naar binnen te werken. De geuren dringen hier goed naar binnen en gelukkig mogen we het laatste gerecht inpakken om mee te nemen. Ik bedenk me net trouwens dat we dit helemaal niet mee hebben gekregen haha.
In de instelling worden we bijgepraat over van alles en nog wat. Ik zie bij ons alle 4 een beetje de angst in de ogen, omdat de afspraken anders waren dan nu dus blijkt. Ach, we moeten het maar even allemaal ondergaan. We zijn in India en niet in een 5 sterren hotel. De elektriciteit wordt hier zo'n 3 keer per dag gewoon een aantal uur afgesloten, waardoor we dus nergens gebruik van kunnen maken. Ik ben zo benieuwd wat ons dit gaat brengen......
Nou, het brengt ons dus KAKKERLAKKEN!!!! Niet 1, niet 2, niet 3 maar zeker 4 en dan hebben we nog niet gesproken over de badkamer die we toch echt niet meer open durven te maken. Als gillende keukenmeiden hebben we staan springen en staan gieren!! Uiteindelijk heeft onze held Inge ze opgeruimd. Ondertussen werd ook nog even de elektriciteit afgesloten en hebben we de tijd door gebracht op een mega grote dakterras. Hier besefte we dat we er eigenlijk wel heel erg om moesten lachen. Wat een land is dit toch!!
We zijn ook nog gaan eten in het huis van professor 'Prakkie' (zo hebben wePrabakar al benoemd), waar we gezellig met een Nederlandse man gegeten hebben. Hij heeft ons een beetje bijgepraat, wat wel erg prettig was. Dit deden we allemaal gezellig in het kaarslicht, want wederom was er geen elektriciteit. Op de terugweg hebben we wat poetsspullen ingeslagen (hadden we geweten dat er bij terugkomst kakkerlakken rondliepen, hadden we wat meer gekocht natuurlijk).
De eerste dag bestond niet uit 1 eerste indruk, maar wel uit 1000 indrukken. Wat een dag, niet meer normaal!! We gaan langzaam proberen te slapenom alles te verwerken. Morgen is weer een nieuwe dag en zoals ons al door verschillende mensen werd gezegd, hebben we waarschijnlijk een week nodig om aan alles te wennen. Dus met die gedachte ga ik maar proberen te slapen onder mijn klamboe en mijn zijde dekentje, waar ik me nu al onder kapot zweet!!