Dinsdag 14 februari 2012 (The Holy cross, day 2).

Vandaag zijn we naar de Holy angel school geweest. Een hele leuke school bij binnenkomst. Erg modern voor India. De vrouw van de professor is deze school begonnen, nadat ze in Eindhoven naar een Jenaplanschool is gaan kijken. Er zijn verschillende klasjes waar normaal onderwijs wordt gegeven. In elke klas zitten er een of meerdere kinderen met een ontwikkelingsprobleem. Je kon er goed zien dat er veel hulp is gekomen vanuit westerse landen. Er waren verschillende ‘labs’, zoals het mathlab, sincelab, musiclab enz. Het leek me erg leuk om daar te gaan helpen, totdat we naar een speciaal project gingen waar ze in eerste instantie voor mij naar toe reden. Ik had in ons gesprek namelijk het woord business laten vallen en toen gingen er meteen 100 belletjes rinkelen!! Er verscheen een grote smile op Leila’s gezicht, zij is de onderdirecteur van Holy cross en begeleidt verschillende projecten. We reden een terrein op waar ze aan het bouwen waren en dit bleek een ‘hotel’ te worden. Het woord hotel wordt hier gebruikt in plaats van restaurant. Ze zijn dus bezig met een restaurant te bouwen waar o.a. dove en blinde kinderen leren werken, zodat zij later een baan kunnen vinden in de horeca. Het zag er nu al heel mooi uit en ook op mijn gezicht verscheen een grote smile. Niet alleen bij die van mij maar ook bij Mandy. We zagen het al helemaal voor ons om daar iets mee te gaan doen. De horeca tijger in mij werd natuurlijk meteen geprikkeld en ik moest meteen denken aan mijn gesprekken met Jo Goossens over het beginnen van een eigen café. Achter het gebouw lag een open stuk gras en hier willen ze een speelplaats van maken voor kinderen, zodat kinderen met hun ouders hier kunnen komen spelen en eten. Achter het ‘hotel’ ligt nog een hostel. Hier wonen kinderen met een multihandicap en krijgen er tegelijkertijd onderwijs. De meeste kinderen verblijven hier gratis omdat de ouders het niet kunnen betalen en dan ook wegblijven. Het zag er allemaal wat minder mooi uit als de rest van de instellingen en we kregen het idee dat ze niet goed wisten hoe ze met weinig, veel zouden kunnen doen. We kregen allemaal meer schuldgevoelens om er niets te doen, maar tegelijkertijd sprak de doelgroep ons niet aan en ligt het 8 kilometer van ons appartement. De rest van de dag hadden we weer lekker vrij, want de afspraken lopen hier niet volgens plan. We zijn met de tuc-tuc naar een soort shopping centrum gereden en hebben ons zelf getrakteerd op een waterkoker en handdoeken. We hebben namelijk een soort noodwoning en buiten een bed een stoel en een tafel hebben we niets. We eten dus al iedere morgen en middag brood met warme chocopasta (hmmmm). Nu kunnen we lekker variëren met noodels, want die eten we ook nog niet genoeg ;). ’s Avonds zijn we wonder schone paspoort foto’s gaan maken, omdat ons visum langer dan 180 dagen is en wij ons moeten inschrijven bij de politie en India zou India niet zijn als dit geen hele procedure is.

Woensdag 15 februari 2012 (The big plans).
Vandaag zijn we ’s morgens nog even naar het programma gaan kijken in het gebouw waar wij verblijven. Hier zitten ook kinderen met multiproblemen. Het was een beetje een zooitje omdat een van de juffrouwen ziek was en de kinderen verdeeld werden over de groepen. Tegen het eind van de middag gingen we dan eindelijk ons plan bespreken. We mochten zelf zeggen waar we ‘happy’ van worden en vanuit de professors wordt dan samen met het hoofd van die afdeling bekeken wat de mogelijkheden zijn. De andere 3 zitten 2 dagen samen op de Holy angel school, ik zal dan gaan werken met 2 kinderen met gedragsproblemen binnen de Holy angel service society. Het woord gedragsproblemen is wat breed omschreven, omdat de ouders niet willen erkennen dat hun kind bijvoorbeeld autisme heeft. Het is een klein maar druk klasjes met kinderen in de leeftijd van 8 tot 10 jaar, wat behoorlijk chaotisch verloopt. Een kind loopt maar wat doelloos rond en hoeft naar mijn idee helemaal niet mee te doen met het dagprogramma. Ik ga deze 2 kinderen eerst observeren en dan wordt er gekeken wat ik voor hen kan betekenen. Ik heb iig al genoeg in mijn hoofd om te doen. Mandy en ik gaan samen het project van het ‘hotel’ op ons nemen. We gaan hier 3 dagen in de week mee bezig zijn. Ons hoofd project wordt de speeltuin en hier ga ik dan ook de donatie aan uitgeven. Dit is na lange tijd natuurlijk niet genoeg. Mandy heeft veel contacten thuis en als het goed is wordt er een foundation opgericht. De speeltuin gaat dan ook onze naam dragen. We willen een website maken waarin het hele project te volgen is (dus voor de gene die nog een donatie willen doen, hou de blog maar goed in de gaten ;)).
We zullen ons nu ook bezig gaan houden met de inkoop van alle materialen voor het hotel en moeten hier ook de boekhouding van doen. We moeten gaan uitzoeken wat we nodig hebben, wat de kosten zijn enz. We gaan dit dus echt helemaal vanaf de grond af aan mee opbouwen. Uiteindelijk is het de bedoeling dat we de kinderen alle skills die ze nodig hebben aanleren en dat we de productie in de gaten gaan houden. We hebben er mega veel zin in en zijn super benieuwd naar hoe dit allemaal gaat verlopen (foto’s volgen). Het is bij het avondeten nu trouwens erg druk. Er zijn twee Duitse meiden die hier bijna een jaar vrijwilligerswerk doen en vandaag zijn er voor 2 weken een Nederlandse man en vrouw bijgekomen. Deze vrouw is al sinds het begin betrokken bij de Holy cross en is de eerste die een donatie heeft gedaan. Ze komt hier al bijna 25 jaar en houdt zich nog steeds bezig met projecten. Zij kent Rens (de Nederlandse man die we in het begin al hebben ontmoet), ook al heel lang. Samen met hen gaan we zaterdagmorgen, lees 5 uur in de ochtend (oh-my-god), naar een soort congres op een highschool waar zij workshops gaan geven. We weten niet precies wat het allemaal inhoudt, maar we gaan wel lekker uiteten erna haha! We zitten nu heerlijk op ons balkonnetje of beter gezegd dakterras, lekker uit te waaien en te bellen/ te bloggen. De stroom is weer eens uitgevallen, dus het is pikdonker. Gelukkig kunnen we elke avond genieten van een prachtige sterrenhemel, die helaas niet is vast te leggen met de camera. Op de achtergrond klinkt een Indisch liedje en we voelen ons al helemaal “thuis”!!

Liefs Karlijn xxx