Vrijdag 23 maart 2012 (kedekedeng kedekedeng oeh-oeh)
Daar gaan we dan... voor de komende 11 uur zit ik vastgeplakt aan Malinda in de trein van Trichy naar Varkala. Met z'n 3tjes delen we één bankje. Inge zit op dit moment schuin voor ons naast een lief oud mannetje. Om de zoveel tijd komt er een vieze pis geur langs of mannetje met drinken en eten. De koffie man en ik hebben elkaar helemaal gevonden. Als hij langs loopt en ik hoef even niets, kijkt hij toch nog even om en schenkt me zijn mooiste lach! Bij het instappen zag ik dat het toilet 'Indian style' is... ik hoop van harte dat ik de komende 11 uur niet hoef te plassen haha!! Het treinstation in Trichy was gelukkig heel duidelijk. Alles stond vrij goed aangegeven en als je even met je kaartje wappert komen er altijd mensen om je te helpen. Ik had gelukkig ook geen zenuwachtig gevoel, wat betekend dat het wel goed zit om met de trein te reizen. Ben toch wel blij dat ik over dit gevoel beschik en dat het meestal wel klopt. Met Beyoncé en Mumford and Son's probeer ik te genieten van alles wat ons voorbij schiet. Helaas zit ik in het gangpad en kan ik dus niet zoveel zien.
Na een half uur zijn de meeste Indiërs volgens mij wel een beetje gewend aan onze aanwezigheid en zijn we nu gewoon ‘one of them' ;) oké misschien niet helemaal... ondertussen dat ik dit typ zit een stuk verderop een man me opvallend lang aan te kijken haha.
We hebben het gelukkig voor elkaar gekregen om de hele rit niet te plassen, ondanks een liter water en een flesje Fanta (die hier overigens veel lekkerder is dan in Nederland). Op een klein akkefietje met een mannetje met wat issues na, is de rit goed verlopen. We hebben wel echt mega veel pijn aan onze konten want het was niet bepaald een comfortabele rit. Op het station in Varkala werden we meegenomen door een tuc-tuc mannetje die er voor zorgde dat we goed aankwamen bij onze bestemming. Dat mocht ook wel omdat hij ons waarschijnlijk voor 50 roepies heeft afgezet. Ik zit nu op onze veranda in een super schattig ressort met allemaal bamboe hutjes. De eerste keuzen is iig helemaal top en ook nog eens budget bewust! Is al dat speurwerk met Mandy toch niet voor niets geweest.

Zaterdag 24 maart 2012 (Let's go to the beach).
Varkala is een redelijk toeristisch plekje, waar veel backpackers een stop maken om lekker uit te rusten aan het strand. We moesten vanmorgen om 11 uur uitchecken en hadden geen ontbijt. Heel vervelend moesten we dus aan het strand ontbijten... Varkala ligt op een soort klif waardoor het uitzicht prachtig is! Na een heerlijk ontbijt inclusief Wi-Fi hebben we ons naar het strand begeven. Dat was pas echtttt genieten!! Zo vervelend ook dat stage lopen ;). De branding was heerlijk en we hebben meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om ons huidje te scrubben. Onze voeten worden hier in India namelijk een beetje heel erg vies. In mijn bikini broekje zit nu alleen heel veel zand wat ik er niet meer uitkrijg haha en mijn benen zijn ook wel een beetje verbrand. Eigenlijk wilde we in Varkala blijven tot na de zonsondergang omdat deze hier adembenemend blijkt te zijn. Helaas moesten we al om 17 uur weg omdat we anders geen trein meer konden nemen naar Allepey, waar we (een beetje naar onze spijt) al een hotel hadden geboekt. De reis naar Allepey duurde maar 2 uur maar het was super druk. Opgepropt tussen de mannen wilde we toch wel even weten waar we eruit moesten en toen bleek dat we niet meer in de goede trein zaten en snel moesten overstappen. 10 minuten later kwam de goede trein en eindelijk hadden we eens wat plaats om te zitten. Genieten hoor!!! tot dat....... de kakkerlakken tevoorschijn kwamen!! Na een paar aanvallen met ons vergif dat we uit voorzorg hadden meegenomen, liep er eentje over Mandy en Inge heen en toen was het feest natuurlijk voorbij. De paar vrouwen naast ons vonden het wel grappig en gelukkig moesten we de volgende halte er al uit. Daar werden we weer opgepikt door een tuc-tuc mannetje. Hij keek een beetje vreemd toen we ons hotel vertelde en vroeg of we al geboekt hadden.... Ik vroeg nog of dit 'stupid' was waarop hij heel hard begon te lachen. Ja dus, vast wel!! Toen hij ons had afgezet was hij zo vriendelijk om met ons mee naar boven te lopen. Met andere woorden; hij wist dus allang dat we hier niet wilde blijven. We gingen onze kamer bekijken en buiten dat de lakens wat vies waren zag het er verder best oké uit, tot dat ik de badkamer open maakte en er een gigantische kakkerlak liep. Toen de andere meiden in de gang stonden liep er nog een van het zelfde formaat en dat was de druppel. No more cockroaches!! De man nam ons mee naar twee andere opties maar die voldeden ook niet bepaald aan onze eisen die we op dat moment gesteld hadden. We hebben hem uiteindelijk betaald voor zijn diensten en besloten toen om op eigen houtje verder te lopen. Een paar meter verder kwamen we uit bij een mooi beach house. Met hangmat en al liggen we echt 2 meter van een wit strand waar we heerlijk kunnen bijkomen van alle hectiek en ook dit hotelletje is redelijk budget bewust.

Zondag 25 maart 2012 (The backwaters).
Dat beetje verbrand is wel een beetje erg verbrand... mijn scheenbenen en mijn buik hebben een mooi rood kleurtje en ik heb de hele nacht op mijn rug moeten slapen. Als ik iets vervelend vind is het dat wel. Ik heb Inge dan ook weer regelmatig uit haar slaap gehouden door haar aan te tikken en iets te mompelen. Vandaag gaan we rond 11u de backwaters doen en toen ik vanmorgen vroeg even uit het raampje keek ben ik meteen opgestaan om te douchen. Het uitzicht is hier prachtig! Vanuit ons bed kunnen we gewoon het witte strand zien waar we de ochtend hebben doorgebracht. Nu zitten we op een leuk klein bootje, lekker luxe met z'n 4tjes. Het varen over het water is ook weer echt heerlijk en super rustgevend. We hebben zelfs twee ligbankjes en samen met het zonnetjes en een heerlijke windje maakt het het helemaal af. Ik zou hier zo de hele dag op kunnen blijven zitten. Ik vond dit soort dingen als kind al heerlijk om te doen. Overal wonen mensen langs het water die bezig zijn met het wassen van hun kleren of zich zelf (volgens mij was het een officiële was-dag). De mensen hebben hier een vriendelijke en relaxte uitstraling en geef ze ook eens ongelijk... ik zou ook totally zen zijn als ik hier woonde!!
Vanuit Allepey zijn we met de taxi voor 750 roepies p.p. (12 euro voor 3/4uur..) naar het Periyar lake afgereisd. We wisten niet dat dit in de bergen lag en de weg was een grote slinger naar boven. We waren stiekem blij dat de bus niet meer reed en we bijna verplicht een taxi moesten nemen. Aangekomen in het stadje Kumily stapte er een man bij ons in de taxi. De man die onze taxi had geregeld in Allepey, had ondertussen ook een home stay voor ons geregeld in Thakkady. Het is een vrij nieuw home stay, 1 km van het wildlife park en kost maar 300 roepies (4,50 euro)per nacht voor twee personen!!! Voor het eerst hadden we een zacht bed en warm water en het allerbelangrijkste, het was schoon en er zaten géén kakkerlakken. Het is een gezellig huisje en we werden meteen super goed opgevangen. De man die het regelde, regelt ook meteen toegang tot het park en morgen gaan we dan eindelijk een olifanten tocht maken!! Ik hoop maar dat ik een beetje kan slapen hihihi.....

Maandag 26 maart 2012 (The elephant ride).
Vanmorgen zijn we dan eindelijk op een olifant gaan rijden. Het was wel een beetje toeristisch maar dat gaf voor mijn helemaal niets. Na een wandeling op de olifant zijn we samen met de olifant gaan douchen. Wat was dat een te gekke ervaring haha! We waren echt tot op ons ondergoed nat!! Het blijven hele bijzondere dieren. Het is hier ook echt heel mooi tussen de bergen met al dat groen. Vanmiddag hebben we zitten lunchen tussen de apen en op dit moment geniet ik van een prachtig uitzicht, wachtend op de zonsondergang. Net zijn we naar een viewpoint geweest en de weg hier naar toe was me toch een potje spannend haha. Niet bepaald een weg om met een tuc-tuc te berijden dus uiteindelijk moesten we ook uitstappen, behalve Malinda dan.. die was gewoon blijven zitten hahaha. Na de zonsondergang zijn we gaan eten bij Chrissies. Hier wordt alles vers gemaakt. We hebben allemaal genoten van de pasta's en een brownie en gaan nu lekker naar bed omdat we morgen om 5 uur op moeten voor de jungle tocht.

Dinsdag 27 maart 2012 (George in the jungle).
Om 5 uur ‘s morgens werden we opgehaald door de jeep. We werden in het pikkendonker naar het begin van het park gebracht en waren een beetje vergeten dat het hier een stuk kouder is dan in Trichy. We hadden het echt ijskoud en buiten de herten, een bizon en een of andere vreemde vogel hebben we net niks van al dat wildlife gezien. Na het ontbijt begonnen we aan onze jungle tocht... nou het was idd een tocht en ook daar hield het mee op. Het was best leuk maar we hebben niet eens één olifant gezien..... een bééétje jammer. Wat nog jammerder was, was dat we tijdens onze roeitocht over het water waar we al de hele dag naar gekeken hadden, er achter kwamen dat we helemaal niet bij het Periyar lake waren!! Nee, we waren in het tiger reserve. Ook een beetje jammer aangezien we wel hadden aangegeven dat we bepaalde dingen wilde doen binnen het Periyar lake. Volgens de man zat dit allemaal in één pakket.. niet dus! Ook Lary onze Engelse buddie die bij ons in het hostel sliep, was een beetje teleur gesteld omdat hij hiervoor 5 uur gereisd had en daarbij ook nog de hele dag met een (beetje enge) gothic familie zat opgescheept!! Lary's woorden: They scare the shit out of me!! Ook het woord wicked kwam regelmatig voorbij. Gelukkig ga ik met mijn ouders in mei misschien nog terug naar Periyar en kan ik het dan hopelijk overnieuw doen.

Liefs Karlijn xxx

Ps. 1 De opening van het restaurant was iets anders dan verwacht. Blijkbaar is er nog een organisatie wat het openen van het restaurant mede mogelijk maakt. Buiten de vrijwilligers, de mensen van deze organisatie en de kinderen van het hostel was er niemand. De 15 mensen van de organisatie deden allemaal een praatje en na 1,5 uur saaiheid mochten onze kids dan eindelijk de thee en hapjes serveren. Iedereen begon zich hier helaas mee te bemoeien dus Mandy en ik hebben het maar laten lopen. 's Middags ben ik met de meiden mee gegaan naar de Holy Angel waar hun generale repetitie hadden voor de feestavond de dag erna. Op deze feestavond werd mij gevraagd om foto's te maken. De kinderen zag er allemaal super lief en mooi uit en het was een leuke avond. Hier werden we in het begin ontvangen als eregasten en mochten samen met de grote eregast op het podium zitten tijdens de speeches. Het leek veel op een Nederlands avond, alleen als het afgelopen is, is het ook echt afgelopen en gaat iedereen meteen naar huis.

Ps. 2 Minder goed nieuws is dat Inge terug naar Nederland is i.v.m. een sterfgeval. We vinden het echt super jammer dat ze weg is en we hopen van harte dat ze nog terug komt om deze reis samen met ons af te sluiten. Lieve Inge heel veel sterkte en we denken aan je!!! XXX