My Indian story
* Ik hou van ons dakterras met bijbehorende sterrenhemel en van onze lange gesprekken in de donkere maar heldere nachten.
* Ik hou van de kleuren en van de heerlijke geuren van bloemen, wierook, fruit en lekker eten.
* Ik hou van het reizen naar mooie, bijzondereplekken, schattige dorpjes en heerlijke stranden.
* Ik hou van het rijden in de tuk-tuk's en soms van het reizen met de trein.
* Ik hou van de chaos en hoe alles toch altijd weer goed komt.
* Ik hou ook van de kraampjes overal langs de weg, van de bananen meneer, de poetsvrouw en de klusjes vader die telkens weer tegen me blijven praten en die ik nooit versta.
* Ik hou van de leuke man en zijn schattige vrouw van het beltegoed winkeltje en van de lieve man van het naaiwinkeltje, die altijd even op ons zwaaien.
* Ik hou van de twee ossen die elke dag op onze route langs de weg liggen, van de loslopende droge koeien, de simpele geiten, de schattige hondjes en de lieve paardjes.
* Ik hou van de prachtige tempels, de rituelenen van de indrukwekkende, geweldige en prachtig mooie olifanten.
* Ik hou van de 'aaaaahhh' momentjes die je ik hier zóóóvaak heb mogen ervaren.
En ja....... ik hou zelfs van onze te kleinekamertjes!!
Met andere woorden, ik hou van India!!!
Wherever Iām going, Iām already home!
Woensdag 16 mei 2012 (Can you hear the dolphins cry?).
Na het schrijven van mijn laatste blog besloten we om toch nog even de zee in te gaan. Het had net geregend dus de zee was heerlijk warm. Samen met Malin stond ik al een beetje te vechten tegen de stroming terwijl pap zijn zwembroek ging aantrekken. Met Märylein als fotograaf achter ons waren we lekker aan het zwemmen tot dat er een gigantisch golf over ons heen sloeg. Daar gingen we dan kopje onder en als ik iets goor vind is het onderwater gaan in de zee!!! Ik krabbelde overeind toen bleek dat ik iets verloren was........(if you know what i mean!!!), Uitgerekend van iedereen is pap natuurlijk de gene die het ziet. Je kunt wel raden dat ik de hele week gepest ben geworden en dat ik dit waarschijnlijk nog jaaaaaren ga horen! Na nog een keer kei hard terug gemept te worden op het strand met een blauwe bil van dien, zijn we er toch maar uitgekomen. We stonden met z'n alle te genieten van de zonsondergang toen Märylein en mam een 'vis' zagen en geloof het of niet, het waren gewoon dolfijnen!! Wéér zo'n wauwig besef moment!!
Het enige mindere aan deze mooie ervaring was, dat dit een teken is dat de moesson eerder gaat beginnen. Dat wordt regennnn!!!
Vrijdag 25 mei (saying goodbye again).
Na 5 heerlijke dagen met pap en mam (zonder regen, maar met Sahara warmte) in Pondicherry, Mamallapuram en Chennai kwam dan toch weer het moment van afscheid nemen. Enerzijds had ik zo met ze mee terug gewild, maar ik besefte tijdens het praten dat op het moment dat ik de meiden weer zag en even naar buiten keek, ik thuis was! Ik wist voor mezelf dat ik hier nog even niet klaar was. Ook was er een momentje van besef hoe fijn de meiden en ik het samen hebben en dat we het ook heel anders hadden kunnen treffen.
Vol trots op mijn ouders dat zij deze stap gezet hebben, maar ook trots op mezelf en de meiden dat we dit allemaal maar even doen en dat we zoveel samen bereikt hebben. Ik merk aan alles dat het me zoveel sterker heeft gemaakt en oprecht kan zeggen dat ik gegroeid ben en deze groei ook zelf ervaar.
Nu lig ik in mijn bedje in een hotel in Chennai. Het is bijna 00:00 uur en om 05:00 uur moeten we weer op want dan gaat ons reisje beginnen naar de Andaman Islands!! Yeaaahhh :)
Dinsdag 19 juni (‘Na regen komt zonneschijn' of is het toch ‘na zonneschijn komt regen'???).
Nou, de Andaman islands waren geweldig, alleen een beetje nat de eerste dagen! Echter weerhield ons dit er natuurlijk niet van om o.a. toch in die oh-zo prachtig blauwe zee te gaan zwemmen.....
De tweede dag op Havelock besloten we om scootertjes te huren en het eiland rond te crossen. Helaas begon tijdens het ontbijt de eerste tropische regenbui al. We besloten om toch maar met onze back packs te gaan rond rijden. Na 10 kilometen kwamen we uit bij een prachtig stukje strand. Er was werkelijk geen mens te bekennen en we besloten om ondanks de regen gewoon te gaan zwemmen. Omdat het erg regenachtig was, viel de eerste dag een beetje tegen.... Maar dit, dit was zoals we het in gedachte hadden. Een wit strand met een mega blauwe zee! We rende het water in en het gevoel wat we toen hadden is eigenlijk weer bijna niet omschrijven, maar ik zal mijn best doen: Het enige wat ik zei is 3,2,1 en op commando begonnen we alle 4 kei hard te gillen!! Een echt ‘aaaaaaaah' momentje, zoals ik die wel al vaker heb gehad hier in India!
Na flink wat rond gereden te hebben besloten we opzoek te gaan naar een nieuwe slaapplek. Dankzij de regen waren we echt tot op ons ondergoed zeik en zeik nat. We besloten om te gaan slapen bij het Bearfoot scuba diving resort.... We staan een beetje te schuilen tot dat er een blonde god (mag ik hem zo noemen? Vast wel hihihi) langs kwam. Alleen Inge was niet afgeleid van de echte reden waar we voor kwamen, een kamer regel! Ik kan beter zeggen een TENT! Ja, je leest het goed, we hebben geslapen in een tent en het beviel ons zo goed, dat we besloten om hier de hele week te blijven. We hebben een aantal erg gezellige avondjes gehad met o.a. de blonde god, die Nederlands bleek te zijn. Een beetje voorschut was het wel omdat we gewoon over hem stonden te praten waar hij bij stond. We dachten namelijk niet hier nog een Nederlander tegen te komen en omdat we nooit meer een blad voor de mond hoeven te nemen aangezien niemand ons verstaat, waren we dat een beetje vergeten. Oepsieeee!!! ;). Gelukkig had hij vanaf zijn 9e al bijna geen Nederlands meer gesproken en kwamen we er achter dat hij niets gehoord had van onze fantasieën..... Dat moeten we dan maar geloven hahaha!
We zijn twee keer gaan snorkelen wat weer een erg leuke ervaring was. De eerste keer zijn we op verschillende plekken geweest, waaronder ook een onbewoond eiland. Daar hebben we heerlijk gesnorkeld en gegeten en ben ik even een ‘Remy alleen op de wereld' momentje gaan houden. Ja weer zo'n aaaaaahhhhh momentje!! ;).
Het leuke aan een toeristische plek is dat er vaker ‘beer and wine' shops zijn waar het voor ons vrouwen geen probleem is om alcohol te kopen. Dus op naar de shop natuurlijk! We hebben heerlijk genoten van een flesje wijn (of 3) en een goede fles Wodka. Ja, het feest kon beginnen... Wat hebben we weer dubbel gelegen van het lachen. Die Indiërs weten wel hoe ze moeten dansen hoor!!! :P
Maar aan alle mooie dingen komt een eind, zo ook aan ons reisje naar de Andaman Islands helaas.
Bij terugkomst hadden we nog 5 weken te gaan, 3 weken stage en 2 weken reizen. Nu zijn onze 3 weken stage alweer bijna voorbij en vertrekken we donderdag voor onze grote back pack trip door noord India. Het is op dit moment niet echt lekker weer. Het is voornamelijk bewolkt en in de avonden kan het goed regenen (we worden weer harstikke wit door deze onzin). De moesson is natuurlijk in sommige delen van India al begonnen en we merken het toch wel goed hier. Hopen maar dat het noorden een beetje uitblijft, anders wordt het een nat tripje voor ons.
Vorig weekend zijn we voor de laatste keer naar Pondicherry geweest. Eigenlijk gingen we vooral om het eten.... (tsjah we can't help it). Bij Le Club een lekker vleesje en visje, bij Hot breads lekker croissantjes en bij Mango hill de home made ham. Helaas was Le Club dicht en met pijn in ons hart zijn we ergens anders moeten gaan eten. Natuurlijk hadden we ook weer scootertjes gehuurd en hebben we Pondicherry weer lekker onveilig gemaakt. Zondag zijn we weer gaan zwemmen bij Mango Hill. God wat ga ik die plek missen....!!
Het was weer een erg gezellig weekendje met een overnachting bij onze Fransman. Tsjah en dan komt ook daar dat besef weer... we zijn hier nu echt voor de laatste keer!
Nog maar 18 dagen en dan zijn we weer op Nederlandse bodem.... Ik vind het maar niks dat ik nog maar 2 keer in dit verschrikkelijk bed slaap waar ik nu mijn zoveelste blog op zit te typen. Ik ga dat kreng nog missen ook!...
We zijn flink bezig met voorbereiding te treffen voor onze trip de laatste 2 weken. De back packs worden al langzaam ingepakt en alle kleren zijn bijna gewassen. De laatste puntjes worden op de i gezet voor stage, wat wel nog even zwaar valt zo in die laatste week. We hebben nog veel moeten doen wat we eigenlijk allang af hadden willen hebben, maar ach het hoort er allemaal bij die Indische chaos.
Ik kijk er nog steeds erg naar uit om naar huis te komen, maar het is wel echt een dubbel gevoel. Ik voel me hier ook zo thuis met de meiden, kan me helemaal niet voorstellen om straks weer 'alleen' wakker te worden en niet 24/7 samen te zijn. Ik kan nog steeds niet echt beschrijven wat het voor mij nu zo bijzonder maakt, maar ik denk dat het het totaal plaatje is. Het leven in het moment, alles op je af laten komen, bewonderen, ervaren, voelen, delen en het verwerken maken deze reis tot wat het is en een ding weet ik zeker...........
Ik had het voor geen goud willen missen!!!!
Keep on moving
Zondag 13 mei 2012 (On the road).
Daar zit ik dan weer, op weg naar ons volgende tripje! Maar dit keer is het wel een heel bijzonder tripje! Gister heb ik pap en mam opgehaald van het vliegveld. Na bijna 3,5 maand mijn ouders niet te hebben gezien zijn ze eindelijk in India! Samen met de ouders van Malinda hebben we een busje gehuurd waar we de komende week mee door Kerala zullen reizen. Maar eerst even eerst even een terugblik op de afgelopen maand....
In april zijn er redelijk wat tempelfeesten geweest in Trichy, maar ondanks dat we midden in de stad wonen, maken we er tot mijn spijt echt nooit een mee. Het enige wat we ervan horen is de muziek en het vuurwerk. Uiteindelijk was er dan toch een tempelfeest wat goed gevierd werd en dus ook bij ons op de grote straat. We wisten natuurlijk weer niet wat het allemaal betekende en ook Prema kon het ons niet vertellen. Na het avondeten liepen we naar huis toen we op een feest stuitte. Er waren allemaal kids flink aan het dansen. De jongetjes maken nogal seksistische bewegingen en om de een of andere reden is dit dan wel weer acceptabel in India. In een tentje stond één man met een grote tooi allemaal spreuken uit te kramen en vrouwen te zegenen. Hij bleek de ‘guard' voor vrouwen te zijn en iedere vrouw kon zich dan ook laten zegenen door hem. Het duurde niet heel lang voor de stoet verder trok, maar het was wel weer een aparte ervaring om mee te maken. Helaas upload Facebook mijn filmpjes niet!
Aangezien de professor katholiek is vieren hun ook pasen. Toen we tijdens een van onze avondjes boven mochten eten bij de professor en hij erachter kwam dat we graag vis aten, werden we uitgenodigd voor een paasbrunch. Die vis hebben we wel gehad, maar niet tijdens de paasbrunch haha. Het eten was lekker, maar weer veels te veel. We waren overigens niet de enige gasten, ook de broer van Prakkie en zijn vrouw waren aanwezig en uiteindelijk nog de dochter van een oude vriendin, met haar man en haar kindje. Het bijzondere aan het hele verhaal is, dat Prakkie en Prema zelf niet mee aten, maar pas begonnen te eten toen iedereen klaar was. We vonden het natuurlijk maar een vreemde bedoeling. Er werd nauwelijks gezellig gekletst. Het was vooral eten en weer weggaan...
Op stage loopt het allemaal nog steeds niet erg soepel. Ondanks een aantal kleine vorderingen heb ik nog steeds weinig te doen. Het restaurant is wel open, maar hier worden we totaal niet meer bij betrokken. Verder hebben we een aantal middagen verschillende spelletjes gedaan met de kinderen. Dit is niet alleen voor de kinderen heel leuk, maar ook voor ons omdat we op deze manier echt bezig zijn met de kids. Maar ook dit gaat niet allemaal heel normaal... ik denk dat de juffen blij zijn dat ze op dit moment vakantie hebben, want naar mijn idee kunnen ze het helemaal niet aan. Ik spreek dan vooral over de jonge meiden. Wij doen vooral spellen met de kinderen zoals dansen en met de bal gooien. Dit is natuurlijk een drukke bedoeling, maar naar mijn menig is het voor juist deze kinderen eens goed om zich uit te laten, vooral omdat er geen speelplaats ter beschikking is waar de kinderen tussen de middag even kunnen spelen. De juffen vinden het eventjes goed dat de kinderen wat drukker zijn, maar dan worden de kinderen vaak gestraft. Het blijft voor ons moeilijk om iets te organiseren (taal en aanpak) en om de juffen te laten zien hoe het ook anders kan, maar het blijft voor mij persoonlijk het moeilijkste om te zien dat de kinderen vaak gestraft worden om niets of omdat het een bal niet in een netje kan gooien terwijl het kind spasme heeft....!!!! Het blijft allemaal natuurlijk een ervaring om mee om te gaan en vooral een persoonlijk gevecht. Ik leer steeds meer waar mijn eigen grenzen liggen en ik voel ook steeds sterker de drang om mijn toekomst echt te richten op dit soort kinderen.
Aangezien stage ons niet zoveel te bieden heeft maar Trichy zelf ook niet, besloten we om met z'n 3tjes toch nog even een weekendje weg te gaan. We hadden in de boekjes de Andaman eilanden ontdekt en waren helemaal lyrisch!!! Hier moesten we heen!!! Helaas waren de tickets op dat moment iets te duur voor ons en achteraf gezien maar goed ook aangezien er een tsunami waarschuwing was uitgegaan waarbij de Andaman eilanden geëvacueerd zijn geworden. We besloten om nog een weekendje naar Pondicherry te gaan en hier dan ook de scootertjes te huren. We hadden van de Duitse meiden gehoord dat iedereen dit deed en dat het goed te doen was. Op de bonnefooi zijn we weer vertrokken en dit keer ging het verbazingwekkend snel allemaal. Na een aantal hotels bekeken te hebben kwamen we bij een Fransman terecht die een aantal kamers in zijn huis ter beschikking had. Het leek erg veel op onze kamers in Trichy en vol ongeloof besloten we om voor 1100 Roepies (18euro) voor 2 nachten hier te gaan slapen. Met de scootertjes zijn we lekker gaan toeren en die dingen gingen nog hard ook. We zijn echt overal terecht gekomen en na een achtervolging door de kleine straatjes van Pondicherry (ja we waren de weg kwijt), is alles goed afgelopen. Heerlijk om die vrijheid te ervaren op zo'n scooter, maar ook om tussen dat verkeer te rijden en je echt helemaal ingeburgerd te voelen!! We hebben na een mislukte poging om eens ergens anders te eten twee keer weer heerlijk bij ons favoriete restaurantje Le Club gegeten. Na een wilde cocktailavond hadden we nog zoveeeeeel zin om weer eens te stappen, maar alles gaat om 23u al dicht. We liepen wat te lamballen op onze weg naar huis toen we ergens wat R&B vandaan hoorde komen. Er liep een meisje naar binnen en toen besloten we om ook maar eens een kijkje te nemen. We kwamen binnen in een mega klein cafétje met in totaal 0 gasten hahaha! Er werd ons verteld dat ze morgen pas open gingen, maar dat we best mochten blijven en een cocktail mochten drinken. Nou, dat aanbod lieten we natuurlijk niet aan onze neus voorbij gaan! Na de eerste cocktail begonnen we langzaam te dansen en na de 3e cocktail... Tsjah ik kan het gewoon niet na vertellen. We hebben zo ontzettend gelachen om die Indiërs met hun aparte dansstijl! Het was een erg gezellige avond met een lichte kater de dag erna. Op facebook zijn verschillende foto's langsgekomen van het heerlijke zwembad waar we nog gezwommen hebben en heb ik jullie weer even lekker jaloers gemaakt met ons heerlijke weekendje weg.
De tijd vliegt op dit moment echt voorbij. De laatste 2 maandjes zijn aangebroken wat voor ons vooral betekend reizen! Voor ons was de komst van onze ouders en ons reisje naar Sri Lanka zo ver weg en nu zit ik midden in het bezoek van mijn ouders met Sri Lanka alweer achter me gelaten. Ook dit waren 10 prachtige dagen waarin we weer veel bijzondere ervaringen hebben opgedaan. Ook hier hebben jullie veel van terug gezien op facebook en mijn hoogte punt was toch wel het zwemmen met een schildpad in Hikkaduwa! Wauw wat was dat ongelofelijk prachtig, bijzonder en totaal zen! Niks leek op dat moment meer belangrijk, ik was helemaal in het hier en in het nu totaal bewust van het feit dat dit een mega bijzondere ervaring was, wat wellicht totaal ongeloofwaardig over zou kunnen komen voor de buitenwereld. We waren de dag ervoor al wezen snorkelen maar toen ging het me niet zo goed af... ik kreeg een beetje claustrofobie met de snorkel in mijn mond en die bril op mijn kop. De zee was ook niet heel kalm waardoor ik echt even moest wennen aan het hele gebeuren. Gelukkig hadden we een guard bij ons, ofja het was gewoon een jongen die dit dagen achter elkaar doet en die ons eigenlijk gewoon even de mooie plekjes wilde laten zien. Hij trok me regelmatig aan de hand mee over het koraal wat het allemaal nog mooier maakte. Die eerste dag viste hij zelfs, voor ons op dat moment nog een grote schildpad op. Toen kwamen we erachter dat de onderwater camera van Inge het tot onze spijt niet meer deed. Heel jammer, anders hadden we natuurlijk ‘proof' gehad. Nu moeten jullie ons maar gewoon op ons woord geloven ;).
We hebben ook nog baby schildpadjes vrijgelaten op het strand. Ook dit was zooo bijzonder en zoooo schattig!! Door de baby's vrij te laten sponsorde we gelijk het onderkomen van al deze schildpadjes wat verwoest is tijdens de tsunami in 2004. Weer zo'n bijzonder verhaal van een man die zijn hele familie, vrouw en drie kinderen verloren had en dit nu alleen runde!
Voor Malinda was dit natuurlijkeen nog specialere reis omdat zij oorspronkelijk uit Sri Lanka komt. We zijn samen naar Kandy geweest waar een goede vriendin van haar familie woont die opvang biedt aan moeders met hun kinderen. Veel van deze kinderen worden voor adoptie opgegeven. Ze vangt ook kinderen op die te ziek zijn om in een gewoon weeshuis te blijven. We zijn samen metPrahithra gaan zwemmen en hebben kleren gekocht voor het sponsor kindje van Malinda. Ook hebben we speelgoed gebracht aan de kinderen van het weeshuis waar ooit de zus van Malinda ook gezeten heeft. Dit was ook weer een hele ervaring, moeilijk om te beseffen dat zo'n prachtige kinderen wees zijn. Het liefst nam ik ze allemaal mee...
Verder zijn we nog naar een olifanten weeshuis geweest waar we de fles hebben gegeven aan wel een hele grote baby haha. Het was weer erg toeristisch, maar ach ze blijven te schattig voor woorden. We hebben zoveel meegemaakt, maar ook al zoveel met jullie gedeeld via facebook. Zo zijn we ook nog bij een feestje beland waar we weer erg gelachen, nieuwe mensen ontmoet en vooral veel gedanst hebben. De eerste twee dagen bestonden vooral uit bakken aan het zwembad en shoppen. Mandy was een weekje terug naar Nederland en zou ons net als Inge weer ontmoeten in Sri Lanka, alleen 2 dagen later. Samen met Mandy zijn we naar Kandy gereisd en vanuit daar naar Hikkaduwa en terug naar Colombo. Als ik tot een conclusie moet komen is Hikkaduwa met toch wel het beste bevallen. Heerlijk aan een prachtig blauw strand en surf gebied, waar ik gemakkelijk een maandje zou kunnen verblijven!
Dinsdag 15 mei 2012 (meet the parents).
En nu zit ik hier in Allepey, terug bij White Saand, alleen wat regenachtiger dan de eerste keer. We zijn alweer op onze 3e bestemming... de tijd gaat werkelijk veels te snel. Met het Periyar lake en Varkala al weer achter ons, gaan we morgen met z'n 6e een dag en nacht door brengen op een houseboot. Het Periyar lake was overigens weer ‘mission failed'!!! De olifanten rit werd hem niet en de Kathalaki dans was zo overweldigend dat mam en doodsziek van werd hahaha. Nee, het was niet bepaald het leukste wat we ondernomen hebben. Het was bloedheet binnen en twee verkleedde mensen gingen een act met uitdrukkingen doen.. nou ja ik kan er niet meer van maken dan dat het gewoon lachwekkend was. De dag erna stonden we om 7uur al paraat om dat eindelijk die boottocht over het Periyar Lake te maken.. bleken er al 600 man in het park te zijn waardoor de eerste 2 boten al vol zaten. Het is overigens totaaaaal geen hoog seizoen, maar blijkbaar komen de noord Indiërs in deze tijd naar het zuiden om vakantie te vieren. In Varkala hebben we heerlijk gezwommen in de zee, geshopt langs de half gesloten boulevard en super gezellig gegeten bij een hele grappig man van 70 jaar die nog steeds hard werkte om financieel onafhankelijk te zijn en die werkelijk om alles moest lachen!! Ik vind het nu al erg gezellig om hier samen met Malin en haar ouders te zijn. Voor mijn gevoel klikt het goed en we hebben samen erg veel te vertellen. Gelukkig heb ik Malinda wel een beetje voorbereid... Jullie kennen het wel, papa en zijn humor en hoe deze humor steeds meer groeit na een lekker verkoelend biertje!! ;) Toch is het ook weer bijzonder om te zien hoe twee families die elkaar pas een keer hebben gezien op een vliegveld zo samen op vakantie kunnen gaan. Ik ben stiekem toch wel trots op onze ouders hoor!! :). Het voelt ook totaal niet vreemd om hier met pap en mam zijn, wat ik wel een beetje verwacht had. Je ontwikkelt hier toch je eigen ding, maar ik denk omdat ik dit van af het begin zo graag met hun wilde delen het nu ook goed zit. Het is super bijzonder dat we hier nu samen zijn en dat ik hun eens een keer kan meenemen in plaats van andersom. Ze zijn nog tot de 25e hier, waarvan 2 dagen in Trichy en 5 dagen Pondicherry en omgeving. En het reizen is nog lang niet voorbij, de dag erna vertrek ik met de meiden alsnog naar de Andaman eilanden. Voor de gene die dit niet kennen, begin maar te google ;)........
Liefs Karlijn xxx
Kerala - paradise on earth
Vrijdag 23 maart 2012 (kedekedeng kedekedeng oeh-oeh)
Daar gaan we dan... voor de komende 11 uur zit ik vastgeplakt aan Malinda in de trein van Trichy naar Varkala. Met z'n 3tjes delen we één bankje. Inge zit op dit moment schuin voor ons naast een lief oud mannetje. Om de zoveel tijd komt er een vieze pis geur langs of mannetje met drinken en eten. De koffie man en ik hebben elkaar helemaal gevonden. Als hij langs loopt en ik hoef even niets, kijkt hij toch nog even om en schenkt me zijn mooiste lach! Bij het instappen zag ik dat het toilet 'Indian style' is... ik hoop van harte dat ik de komende 11 uur niet hoef te plassen haha!! Het treinstation in Trichy was gelukkig heel duidelijk. Alles stond vrij goed aangegeven en als je even met je kaartje wappert komen er altijd mensen om je te helpen. Ik had gelukkig ook geen zenuwachtig gevoel, wat betekend dat het wel goed zit om met de trein te reizen. Ben toch wel blij dat ik over dit gevoel beschik en dat het meestal wel klopt. Met Beyoncé en Mumford and Son's probeer ik te genieten van alles wat ons voorbij schiet. Helaas zit ik in het gangpad en kan ik dus niet zoveel zien.
Na een half uur zijn de meeste Indiërs volgens mij wel een beetje gewend aan onze aanwezigheid en zijn we nu gewoon ‘one of them' ;) oké misschien niet helemaal... ondertussen dat ik dit typ zit een stuk verderop een man me opvallend lang aan te kijken haha.
We hebben het gelukkig voor elkaar gekregen om de hele rit niet te plassen, ondanks een liter water en een flesje Fanta (die hier overigens veel lekkerder is dan in Nederland). Op een klein akkefietje met een mannetje met wat issues na, is de rit goed verlopen. We hebben wel echt mega veel pijn aan onze konten want het was niet bepaald een comfortabele rit. Op het station in Varkala werden we meegenomen door een tuc-tuc mannetje die er voor zorgde dat we goed aankwamen bij onze bestemming. Dat mocht ook wel omdat hij ons waarschijnlijk voor 50 roepies heeft afgezet. Ik zit nu op onze veranda in een super schattig ressort met allemaal bamboe hutjes. De eerste keuzen is iig helemaal top en ook nog eens budget bewust! Is al dat speurwerk met Mandy toch niet voor niets geweest.
Zaterdag 24 maart 2012 (Let's go to the beach).
Varkala is een redelijk toeristisch plekje, waar veel backpackers een stop maken om lekker uit te rusten aan het strand. We moesten vanmorgen om 11 uur uitchecken en hadden geen ontbijt. Heel vervelend moesten we dus aan het strand ontbijten... Varkala ligt op een soort klif waardoor het uitzicht prachtig is! Na een heerlijk ontbijt inclusief Wi-Fi hebben we ons naar het strand begeven. Dat was pas echtttt genieten!! Zo vervelend ook dat stage lopen ;). De branding was heerlijk en we hebben meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om ons huidje te scrubben. Onze voeten worden hier in India namelijk een beetje heel erg vies. In mijn bikini broekje zit nu alleen heel veel zand wat ik er niet meer uitkrijg haha en mijn benen zijn ook wel een beetje verbrand. Eigenlijk wilde we in Varkala blijven tot na de zonsondergang omdat deze hier adembenemend blijkt te zijn. Helaas moesten we al om 17 uur weg omdat we anders geen trein meer konden nemen naar Allepey, waar we (een beetje naar onze spijt) al een hotel hadden geboekt. De reis naar Allepey duurde maar 2 uur maar het was super druk. Opgepropt tussen de mannen wilde we toch wel even weten waar we eruit moesten en toen bleek dat we niet meer in de goede trein zaten en snel moesten overstappen. 10 minuten later kwam de goede trein en eindelijk hadden we eens wat plaats om te zitten. Genieten hoor!!! tot dat....... de kakkerlakken tevoorschijn kwamen!! Na een paar aanvallen met ons vergif dat we uit voorzorg hadden meegenomen, liep er eentje over Mandy en Inge heen en toen was het feest natuurlijk voorbij. De paar vrouwen naast ons vonden het wel grappig en gelukkig moesten we de volgende halte er al uit. Daar werden we weer opgepikt door een tuc-tuc mannetje. Hij keek een beetje vreemd toen we ons hotel vertelde en vroeg of we al geboekt hadden.... Ik vroeg nog of dit 'stupid' was waarop hij heel hard begon te lachen. Ja dus, vast wel!! Toen hij ons had afgezet was hij zo vriendelijk om met ons mee naar boven te lopen. Met andere woorden; hij wist dus allang dat we hier niet wilde blijven. We gingen onze kamer bekijken en buiten dat de lakens wat vies waren zag het er verder best oké uit, tot dat ik de badkamer open maakte en er een gigantische kakkerlak liep. Toen de andere meiden in de gang stonden liep er nog een van het zelfde formaat en dat was de druppel. No more cockroaches!! De man nam ons mee naar twee andere opties maar die voldeden ook niet bepaald aan onze eisen die we op dat moment gesteld hadden. We hebben hem uiteindelijk betaald voor zijn diensten en besloten toen om op eigen houtje verder te lopen. Een paar meter verder kwamen we uit bij een mooi beach house. Met hangmat en al liggen we echt 2 meter van een wit strand waar we heerlijk kunnen bijkomen van alle hectiek en ook dit hotelletje is redelijk budget bewust.
Zondag 25 maart 2012 (The backwaters).
Dat beetje verbrand is wel een beetje erg verbrand... mijn scheenbenen en mijn buik hebben een mooi rood kleurtje en ik heb de hele nacht op mijn rug moeten slapen. Als ik iets vervelend vind is het dat wel. Ik heb Inge dan ook weer regelmatig uit haar slaap gehouden door haar aan te tikken en iets te mompelen. Vandaag gaan we rond 11u de backwaters doen en toen ik vanmorgen vroeg even uit het raampje keek ben ik meteen opgestaan om te douchen. Het uitzicht is hier prachtig! Vanuit ons bed kunnen we gewoon het witte strand zien waar we de ochtend hebben doorgebracht. Nu zitten we op een leuk klein bootje, lekker luxe met z'n 4tjes. Het varen over het water is ook weer echt heerlijk en super rustgevend. We hebben zelfs twee ligbankjes en samen met het zonnetjes en een heerlijke windje maakt het het helemaal af. Ik zou hier zo de hele dag op kunnen blijven zitten. Ik vond dit soort dingen als kind al heerlijk om te doen. Overal wonen mensen langs het water die bezig zijn met het wassen van hun kleren of zich zelf (volgens mij was het een officiële was-dag). De mensen hebben hier een vriendelijke en relaxte uitstraling en geef ze ook eens ongelijk... ik zou ook totally zen zijn als ik hier woonde!!
Vanuit Allepey zijn we met de taxi voor 750 roepies p.p. (12 euro voor 3/4uur..) naar het Periyar lake afgereisd. We wisten niet dat dit in de bergen lag en de weg was een grote slinger naar boven. We waren stiekem blij dat de bus niet meer reed en we bijna verplicht een taxi moesten nemen. Aangekomen in het stadje Kumily stapte er een man bij ons in de taxi. De man die onze taxi had geregeld in Allepey, had ondertussen ook een home stay voor ons geregeld in Thakkady. Het is een vrij nieuw home stay, 1 km van het wildlife park en kost maar 300 roepies (4,50 euro)per nacht voor twee personen!!! Voor het eerst hadden we een zacht bed en warm water en het allerbelangrijkste, het was schoon en er zaten géén kakkerlakken. Het is een gezellig huisje en we werden meteen super goed opgevangen. De man die het regelde, regelt ook meteen toegang tot het park en morgen gaan we dan eindelijk een olifanten tocht maken!! Ik hoop maar dat ik een beetje kan slapen hihihi.....
Maandag 26 maart 2012 (The elephant ride).
Vanmorgen zijn we dan eindelijk op een olifant gaan rijden. Het was wel een beetje toeristisch maar dat gaf voor mijn helemaal niets. Na een wandeling op de olifant zijn we samen met de olifant gaan douchen. Wat was dat een te gekke ervaring haha! We waren echt tot op ons ondergoed nat!! Het blijven hele bijzondere dieren. Het is hier ook echt heel mooi tussen de bergen met al dat groen. Vanmiddag hebben we zitten lunchen tussen de apen en op dit moment geniet ik van een prachtig uitzicht, wachtend op de zonsondergang. Net zijn we naar een viewpoint geweest en de weg hier naar toe was me toch een potje spannend haha. Niet bepaald een weg om met een tuc-tuc te berijden dus uiteindelijk moesten we ook uitstappen, behalve Malinda dan.. die was gewoon blijven zitten hahaha. Na de zonsondergang zijn we gaan eten bij Chrissies. Hier wordt alles vers gemaakt. We hebben allemaal genoten van de pasta's en een brownie en gaan nu lekker naar bed omdat we morgen om 5 uur op moeten voor de jungle tocht.
Dinsdag 27 maart 2012 (George in the jungle).
Om 5 uur ‘s morgens werden we opgehaald door de jeep. We werden in het pikkendonker naar het begin van het park gebracht en waren een beetje vergeten dat het hier een stuk kouder is dan in Trichy. We hadden het echt ijskoud en buiten de herten, een bizon en een of andere vreemde vogel hebben we net niks van al dat wildlife gezien. Na het ontbijt begonnen we aan onze jungle tocht... nou het was idd een tocht en ook daar hield het mee op. Het was best leuk maar we hebben niet eens één olifant gezien..... een bééétje jammer. Wat nog jammerder was, was dat we tijdens onze roeitocht over het water waar we al de hele dag naar gekeken hadden, er achter kwamen dat we helemaal niet bij het Periyar lake waren!! Nee, we waren in het tiger reserve. Ook een beetje jammer aangezien we wel hadden aangegeven dat we bepaalde dingen wilde doen binnen het Periyar lake. Volgens de man zat dit allemaal in één pakket.. niet dus! Ook Lary onze Engelse buddie die bij ons in het hostel sliep, was een beetje teleur gesteld omdat hij hiervoor 5 uur gereisd had en daarbij ook nog de hele dag met een (beetje enge) gothic familie zat opgescheept!! Lary's woorden: They scare the shit out of me!! Ook het woord wicked kwam regelmatig voorbij. Gelukkig ga ik met mijn ouders in mei misschien nog terug naar Periyar en kan ik het dan hopelijk overnieuw doen.
Liefs Karlijn xxx
Ps. 1 De opening van het restaurant was iets anders dan verwacht. Blijkbaar is er nog een organisatie wat het openen van het restaurant mede mogelijk maakt. Buiten de vrijwilligers, de mensen van deze organisatie en de kinderen van het hostel was er niemand. De 15 mensen van de organisatie deden allemaal een praatje en na 1,5 uur saaiheid mochten onze kids dan eindelijk de thee en hapjes serveren. Iedereen begon zich hier helaas mee te bemoeien dus Mandy en ik hebben het maar laten lopen. 's Middags ben ik met de meiden mee gegaan naar de Holy Angel waar hun generale repetitie hadden voor de feestavond de dag erna. Op deze feestavond werd mij gevraagd om foto's te maken. De kinderen zag er allemaal super lief en mooi uit en het was een leuke avond. Hier werden we in het begin ontvangen als eregasten en mochten samen met de grote eregast op het podium zitten tijdens de speeches. Het leek veel op een Nederlands avond, alleen als het afgelopen is, is het ook echt afgelopen en gaat iedereen meteen naar huis.
Ps. 2 Minder goed nieuws is dat Inge terug naar Nederland is i.v.m. een sterfgeval. We vinden het echt super jammer dat ze weg is en we hopen van harte dat ze nog terug komt om deze reis samen met ons af te sluiten. Lieve Inge heel veel sterkte en we denken aan je!!! XXX
Just sit and waiting....
Vrijdag 16 maart
De laatste tijd worden we weer flink met onze neus op de feiten gedrukt dat India voornamelijk bestaat uit... wachten!!! Gewoon wachten, wachten en nog eens wachten. We wachten op de professor, we wachten op Leela, Kajel, de drives, de boekhouder en ga zo maar door... '5 minutes' zijn de beroemde Indische 5 minuten, die meestal uit lijken te lopen op 15 minutes of soms nog wel veel langer. Van de week ging ik met Mandy opzoek naar een hek voor onze speeltuin. We werden weer opstap gestuurd met de driver die nog steeds geen woord Engels spreekt en de verschrikkelijke arrogante boekhouder aka de boogie man vanwege zijn wijde broekspijpen en zijn hippe blouse. Meneer wordt met ons meegestuurd om te vertalen maar zoals als hij al een keer eerder heeft gedaan doet hij gewoon het woord en vertaalt vervolgens niks. Het is dat deze goede man geen Nederlands verstaat anders had hij het wel geweten hahaha. Nou goed, het hek hebben we gezien, niet dat er veel keus was, maar we hebben een geschikte gevonden.
Vandaag kwam ik na de lunchbreak terug in de klas toen bleek dat er helemaal geen klas meer was. Waar ze nu uiteindelijk waren mag Joost weten, want daar ben ik niet meer achter gekomen. Na ruim een uur besloot ik dat ik het wel welletjes vond en ging ik opzoek naar de professor om eindelijk mijn plan eens vorm te geven. Nadat ik Kajel had gevonden, je kunt het natuurlijk wel al raden, moest ik nog een half uurtje wachten. Uiteindelijk bij de professor had hij niet begrepen wat ik van hem wilde en werd ik weer naar buiten gestuurd om jawel, te wachten!!!! Om 3 uur was ik dan eindelijk aan de beurt. Mijn goed voorbereide plan begon al in duigen te vallen na de eerste zin. De professor heeft er een handje aan om dat te doen wat hij wil en onderbreken lijkt bijna geen optie. Ik vond het wel prima, maar ik had toch echt het idee dat IK onderzoek had gedaan en niet hij. Ik viel hem dus heel stoer wel in de reden en ik ben blij dat ik dit gedaan heb. Mijn plan lijkt uitgevoerd te gaan worden, dus ik ben benieuwd! (mijn plan wordt trouwens mede mogelijk gemaakt door Jeroen Jacobs aka Jereunes. Hij heeft me vanuit Nederland hele bruikbare adviezen gegeven). Maar goed, dit allemaal vandaag niet alleen, nee de juffrouw van mijn groep vond dat het maar eens tijd werd dat ik de Bijbel ging lezen. Ik kreeg een mooi klein exemplaar in het Engels die ik zeker de komende 2 weken van haar mag lenen. Ik geloof dat als ze op een stoel had gezeten ze er bijna vanaf was gevallen toen ik bevestigde dat ik ‘no religion'????? had. Dus papa en mama, wie weet komt jullie dochter wel helemaal terug als katholiek!!!
Afgelopen zaterdag zijn we naar de Sri Ranganatha Swamy tempel geweest. Dit is het grootste tempel complex van Trichy. We hebben hier voor de eerste keer gebruik gemaakt van een gids. Het is namelijk best een grote tempel en we waren toch wel geïnteresseerd naar de verhalen die erachter liggen. De gids was een leuk Indisch mannetje met een vriend uit Groningen. Hij bleef maar herhalen dat hij hier binnenkort naar toe ging omdat zijn vriend ging trouwen. Hij kon zelfs een Nederlands woord: Pannenkoek! Ik weet niet in welke vorm hem dit is aangeleerd, maar ik vond het wel grappig aangezien het woord pannenkoek in Nederland ook gewoon als vervanger van sukkel wordt gebruikt. Het was een leuke wandeling waarbij we zelfs de poort naar het paradijs hebben gezien. Voor de gene die mijn foto's op facebook hebben gezien; de foto waar de meiden met hun vingers in 5 gaten staan, is een steen die een paar meter verder om het hoekje van deze poort ligt. De gene die in deze houding de poort kan zien, gaat zeker naar het paradijs. Er is maar één man geweest die 27 jaar geleden deze poort heeft gezien en waarschijnlijk was deze man zo belachelijk lang dat het een eitje voor hem was. Beetje jammer ook dat deze poort alleen in december open is tijdens een 20 dagen (als ik het goed heb) durend festival. Ons lukt het iig niet om de poort vanaf de steen te zien... Ik ben dan ook blij dat ik me in het begin van de tempel heb laten zegenen door Ganesh :)
De avondjes op ons dakterras zijn vaak nog steeds even lekker en gezellig, luisterend naar de oldtimers op Mandy's laptop met o.a. Tony Braxton (of hoe je haar naam ook schrijft) met unbreak my heart!!! Maar somsssss hebben we het ook wel een beetje gehad. Toen dit gevoel kwam opzetten hadden we besloten om er een film avond van te maken. Mandy en Inge lagen gezellig in één bed en Malinda en ik ook. Of het bij mij en Malinda nu zo gezellig was.... Die meid kan echt niet stil liggen hahaha!! Het was natuurlijk niet de meest comfortabele manier aangezien onze bedden van staal zijn, maar het was te doen. Na een paar stroomstoringen hebben we ons kapot gelachen om the change up. Ik zeg voor herhaling vatbaar alleen wisselen Malinda en ik dan wel van plek :P
Volgend weekend willen we een trip maken naar Kerala. Kerala is een van de mooiste plekken in het zuiden en toen we lazen dat we er een tocht konden maken door de jungle OP een olifant, zijn we natuurlijk meteen gaan plannen. Ik heb er erg veel zin in om weer een uitstapje te maken omdat we na Pondicherry eigenlijk niets meer gedaan hebben. De dagen lijken hier wel korter, maar wanneer je bijna iedere avond al vanaf half 8 op je dakterras zit, ga je je stiekem toch wel een beetje vervelen na 3 weken. In Trichy zelf is er niet zo heel veel te beleven en is het voor ons ook niet altijd even veilig om nog laat over straat te lopen. Met zijn viertjes is dit natuurlijk geen probleem en ik kan ook niet zeggen dat ik me hier onveilig voel, maar je moet je niet voorstellen dat we hier lekker op het terras kunnen zitten (dit kennen ze hier ook helemaal niet haha). In Kerala ligt het Periya lake en na wat research op internet ben ik van mening dat dit een prachtige plek is om naar toe te gaan. Ze hebben er een soort wildlife reservaat waar we o.a. boottochten en jungletochten kunnen doen. We zouden hier zelfs kunnen bamboo raften! We gaan een van de mooiste witte zandstranden aan doen in Varkala waar we kunnen gaan genieten van een indrukwekkend zonsondergang boven de Indische oceaan. Ook gaan we naar Alappuzha oftwel Alleppey. Dit is een schilderachtig stadje waar de vele boottochten door de backwaters vertrekken of aankomen. Het voordeel is dat we lang weekend hebben omdat de vrijdag een holiday is. Toen we ons plan voorstelde werd ons gezegd dat we ook best nog 1 of 2 dagen meer vrij mochten nemen, zodat we 5 dagen weg zouden zijn. Prima plan dacht ik zo ;)
Deze week is het weer een beetje raar geweest. Ondanks dat het hier nog steeds bloedheet is en de mussen bijna van het dak vallen, was het redelijk vaak bewolkt en hebben we 2 buien gehad. Onze oh zo mooie sterrenhemel had plaats gemaakt voor wolken en grote bliksem flitsen. Sinds 3 dagen schijnt nu weer gewoon lekker het zonnetje en is onze sterrenhemel weer helemaal helder. Ik heb zelfs 2 vallende sterren op 1 avond gezien en de hier bijbehorende wensen gedaan.
Woensdag is de officiële opening van het restaurant. Mandy en ik zijn al 3 dagen 'bezig' met het vinden van de decoratie en deze hopelijk vanavond fatsoenlijk op te hangen. De kinderen hebben hun uiterste best gedaan om het restaurant te poetsen en op orde te maken. We vermaken ons prima bij het hostel. Het is een hele leuke groep om mee te werken en de kinderen zijn gewoon super enthousiast. Ze weten dat dit voor hun een toekomst kan bieden en doen er dan ook echt alles voor... zelfs poetsen. De driver gaat hier de opzichter/manager spelen omdat hij in de buurt woont en veel contacten heeft. Met andere woorden hij is gewoon een oudwijf en een grote flirt. Mandy en ik lachen ons dood omdat de teacher en de driver waar we vaak mee opstap worden gestuurd samen, een beetje een oogje hebben op elkaar. Helaas voor haar dat ze getrouwd is en hij volgens mij wel geniet van zijn vrijgezellen leven ;). Ze denken ook dat niemand het doorheeft maar het valt gelukkig totaaaaaal niet op ;).
Voor de opening hebben Mandy en ik ons toch maar overgegeven aan onze shopdrang. We gingen kijken of ze al zomer kleren hadden (die zelfde ‘pyjama' die ik al een keer heb gekocht maar dan luchtiger stof). We hebben uiteindelijk 3 stukken stof gekocht want het was 2 halen 1 betalen. Het maakt ook niet uit waar je bent, want zelfs in India wordt er door de vrouwen goed gegraaid in de bakken met korting. We hebben er nu eentje laten maken die we vanavond mogen ophalen. Ik ben echt super benieuwd naar het eindresultaat!!
De meiden zijn nu zwemmen terwijl ik zit te genieten op het dakterras van de langzaam ondergaande zon met een verfrissend windje. Héérlijk!!!
Oh Happy day's
Donderdag 8 maart (The last 2 weeks).
De powerbreak tijden zijn weer aan het veranderen. Blijkbaar gebeurt dit elke maand, waardoor je dus nooit fatsoenlijk iets kunt plannen waarbij je stroom nodig hebt. Soms hebben we in de nacht ook af en toe geen stroom meer, terwijl het hier ondertussen langzaam heel warm begint te worden (39 graden). Het is dus lekker baden in je eigen zweet en je kunt wel raden wat voor een gelukzalig moment het is wanneer de elektriciteit weer aan gaat (Op de olifant na, tot nu toe een van de gelukzaligste hahaha!!).
Jessie is alweer een weekje weg, pff nu besef ik weer hoe snel de tijd gaat, want ik heb het gevoel alsof ze pas 3 dagen weg is. De plannen die gemaakt zijn gaan heel uitdagend worden en ik heb er super veel zin in. Dit waren de volgende woorden die de professor over mij uitsprak 'send by god' ;). Ik ga namelijk o.a. een kind begeleiden met autisme. Jessie en ik maakten ons toch wel een beetje zorgen om hem. Het is een pittig kind en het blijkt ook het kind te zijn waar veel aandacht naar uit gaat (the special one). Ik heb dus natuurlijk weer de 2 uitdagendste projecten gekozen om me mee bezig te houden, ook omdat de aanpak en het hotel voor hen alle twee nieuw zijn. We gaan denk ik nog veel van elkaar leren, maar Jessie heeft er iig al het vertrouwen in dat dit helemaal goed gaat komen en ik zelf ook.
Nu we onze koelkast hebben, ligt deze natuurlijk vol met fruit!! We hadden 1 meloen, 5 sinaasappels en 5 trossen druiven gekocht voor maar 160 roepies (100 roepie = €1,50!!!!). Helaas hebben we de helft hiervan weer moeten weggooien om dat we natuurlijk weer nieuwe huisdiertjes op bezoek kregen. Ik trok op een morgen de koelkast open en daar liep hij dan weer Zaza de kakkerlak. Of het echt kakkerlakken zijn vragen we ons trouwens af... ze hebben we dezelfde voelsprieten, maar ze zijn klein en hebben een ander kleurtje (misschien krimpen ze wel door de kou!?). Malinda en ik hebben hem wel zelf gevangen!!! Oké, ik moet toegeven dat we hem eerst gedrogeerd hadden voor we hem echt op de veger durfde te schuiven, maar goed, dat is bijzaak!! We worden steeds beter hierin en een voordeel is dat Sjonnie de spin nog niet op bezoek is geweest met zijn familie (afkloppen maar). We hebben trouwens ook vaker bezoek van gekko's, maar die vinden we dan weer schattig. Ook hebben we even een huiskatje gehad die de rest van de meiden zat op te wachten toen ze thuis kwamen. Ik was een beetje ziekjes en dus was ik niet mee gaan eten. Het is hier echt een dolle bende met al die huisdieren. Één ding is iig zeker... vervelen doen we ons nooooit!!!
De afkick verschijnselen van het stappen beginnen langzaam toe te slaan. Met de veelzijdige muziek van Mandy hebben we tegenwoordig kleine privé feestjes op ons dakterras. De 3 dames moeten voor hun stage met de kindjes dansjes oefen, maar deze moeten eerst nog bedacht worden natuurlijk. Tijdens het oefen op het dakterras kregen we steeds meer zin om lekker te gaan stappen en dat terwijl ze een dansje aan het oefen waren op onze eigenste Plopper de Plop!!! Zo erg is het dus al met ons hahaha! Gelukkig komt Quintino in april naar India voor zijn tour, dus we hopen dat we daar een keertje heen kunnen. Even afkicken van ons oh-zo drukken bestaan in India (lees: huiswerk maken aan het zwembad!! Half uurtje zwemmen, half uurtje werken hahaha). We hebben dus ook maar besloten om een deal te sluiten met het hotel over een eventuele vaste prijs voor het zwemmen. We hebben nu mooie membercards gekregen waarmee we zelfs 10% korting krijgen op ons eten en drinken, handigggg). De membercards kostte voor 4 personen 10.000 roepies en geloof me als je dat moet betalen, voel je je pas echt rijk!! Omgerekend is het p.p. nog geen 40 euro voor 6 maanden lang iedere dag te kunnen gaan zwemmen en met die 10% korting sparen we ook nog een tuc-tuc ritje uit! Het is hier echt van de deals maken, heerlijk zo'n land. De tuc-tuc drivers bij ons in de buurt weten nu ook wel een beetje wie we zijn en ze proberen ons dan ook niet meer af te zetten. We moesten deze week zelfs overstappen naar een andere tuc-tuc omdat de meneer waarbij we waren ingestapt, zich op verboden terrein begaf en ons een beetje probeerde weg te kapen. Het is zo grappig als die mannetjes een beetje ruzie maken. Die gezichten die ze hier trekken zijn echt hilarisch. We lachen ons nog steeds vaak kapot om die dingen. Deze week hadden we zo'n slome, dat als hij ergens tegen aan zou rijden we dit niet eens zouden merken. Mandy deed het bijna in haar broek omdat we er toek-toek van hadden gemaakt (oké, misschien je erbij moeten zijn om dit grappig te kunnen vinden hahaha). We leken wel een stel dronken kippen hoe we daar achterin in die tuc-tuc aka toek-toek zaten te giebelen.
Inge houdt het ook erg spannend voor ons. Ze stapte vorige week na het kopen van ons brood in een gat!! Met een mooi koprolletje lag ze in 1x op de grond, haar voet helemaal smering omdat dit gat gevuld was met vieze drek (we hopen nog steeds dat dit geen riool was). Haar benen worden er steeds mooier op. Na alle muggenbulten heeft ze er nu dus ook nog mooie blauwe plekken bij gekregen. Het is werkelijk waar nooit saai met die meid haha!!
Het is hier trouwens bijzonder opmerkelijk dat alle huizen worden afgesloten met hangsloten. Soms vraag ik me af of de sleutels niet gewoon overal in zouden passen....
Deze week heb ik veel geskyped en gechat met allemaal lieve vriendjes. Dat voelde toch wel héél fijn!! Ik vond het heerlijk om iedereen weer even te zien en samen te lachen, alsof ik ze 2 dagen geleden nog gezien had!! Pap en mam hebben hun vlucht geboekt en komen mij 11 mei eindelijk opzoeken!! Ik heb er nu al super veel zin in om hun alle bijzondere plekjes te laten zien en samen rond te reizen!!
Een van de meiden met wie ik hier ben (Malinda), komt oorspronkelijk uit Sri Lanka. In de week voordat onze ouders komen willen we misschien een uitstapje doen hierheen. Dit lijkt me echt super want ik heb altijd een lief vriendinnetje gehad die ook uit Sri Lanka kwam. Door haar verhalen wilde ik super graag een keer daar naartoe. We kunnen waarschijnlijk voor heel weinig geld een vlucht nemen want Sri Lanka ligt hier dicht in de buurt! Ik hoop dat het door kan gaan, want we moeten rekening houden met de datums dat mensen ons komen bezoeken, zodat niemand hier ook voor langere tijd alleen hoeft te zijn.
Pondicherry
Vrijdag 24 februari 2012 (Pondicherry).
Om te beginnen wil ik met jullie het heugelijke feit vieren dat we eindelijk een koelkast hebben!! HOERAAA!! Nu kunnen we eindelijk lekker fruit kopen en de chippies achterwegen laten (Kuch) ;).
De afgelopen week is erg snel voorbij gegaan. Dinsdag is Jessie onze stagebegeleidster vanuit Nederland aangekomen. Samen met haar zijn we woensdagmiddag naar de Rocktempel geweest. Het plekje Rockfort is erg leuk. Er zijn heel veel souvenirwinkeltjes te vinden en grote kledingwinkels. We hadden niet erg veel tijd, want de rocktempel telt 437 treden om de top te kunnen bereiken en we moesten weer voor het avondeten terug zijn bij de professor. De tempel zelf stelde niet zo heel veel voor, omdat het weinig weg had van de andere tempels. Het bijzondere aan de Rockfort tempel is het adembenemende uitzicht. We hebben heerlijk op de rotsen zitten uitwaaien onder het genot van een ijskoude coca cola! Niet alleen de tempel was een attractie, maar wij uiteindelijk ook. Mensen wilden constant met ons op de foto. We zijn dan ook prachtige verschijningen, dus ik kan me voorstellen dat mensen met ons op de foto willen!.............
Tijdens het kletsen hadden we besloten om het weekend naar Pondicherry en Auroville te reizen. Dit zijn twee hele schattige plaatsjes waar nog veel van de Franse invloed terug te zien is. Het is erg lade back waar veel hippies naar toe komen. De mooie tempel, ashram en de hippie winkeltjes maken het tot een heerlijke plek om even te ontsnappen aan het drukke leven van India.
Donderdagavond gingen we samen met Leela op jacht naar pyjama's, officieel heeft het een ander woord, maar stiekem vergeet ik het telkens. Het zijn iig Indische kleding stukken die de jongere meiden dragen. Het is een vaak wijde (Aladin) broek en een langere top met een sjaal erop. Nadat we natuurlijk geslaagd waren in het vinden van een outfit, zijn we lekker gaan uiteten. Leela heeft ons veel verschillende hapjes laten proeven. Ze geeft ons altijd veel adviezen en tijdens het praten over Pondicherry kwamen we uit op het vervoer... Na lang overleggen, bespreken en andere opties bekijken toch maar besloten om met de express bus naar Pondicherry te reizen. Jessie had een klein guest house geboekt zo'n 10 km buiten Pondicherry omdat via internet alles vol was voor het weekend. We zouden door de man van dit guest house in Pondicherry worden opgehaald en zo begon alweer een nieuw avontuur. Het was even spannend of alles goed zou gaan met de bussen omdat we ook een keer moesten overstappen, maar gelukkig was alles goed verlopen. Aangekomen in het guest house waren we de enige gasten en was hij net het zwembad opnieuw aan het vullen. Het was een ecologisch guest house. Het water komt regelrecht uit de grond en is lekker warm. Na het avondeten besloten we om nog even een duik te nemen. Heerlijk was dit!! Het ultieme vakantiegevoel was weer dubbel en dwars toegeslagen!!
's Morgens kregen we een heerlijk Nederlands ontbijtje met geroosterd brood, een eitje, smeerkaas en jam. We zouden met de lokale bus naar Pondicherry reizen omdat dit zogenaamd praktischer en goedkoper was. Gelukkig hadden we maar een dik half uur in de hitte staan wachten toen we ons letterlijk in een bus konden proppen die wél stopte voor ons (Ik heel stoer hangend in de trapzonder deuren.zoals de mannen hier allemaal doen). Helaas was alles in Pondicherry dicht, dus na een lekkere lunch in Le Club, zijn we vertrokken naar Auroville. Hier staat de prachtige tempel Matrimandir, dit is een gigantische gouden bol, waar bovenin het dak een gat zit waar licht doorheen komt wat schijnt op een kristal waardoor de bol vanbinnen helemaal verlicht wordt. Volgens mij is het niet echt een tempel. Je kunt hier mediteren en is op bepaalde tijden open voor toeristen. Natuurlijk had je hier tickets voor nodig waar wij niet meer aan konden komen... oké, dus we hadden de hele dag eigenlijk maar wat rond gelopen. Het was tijd voor een volgende zwemsessie in ons privé badje :D Het was weer heerlijk!! Malinda en ik hebben er zeker 3 uur ingelegen, tot het langzaam donker begon te worden.... In een kwartier zijn we aangevallen door een muggenplaag! Mijn gezicht telt rond de 15 muggenbulten, ook mijn nek hebben ze niet overgeslagen. Toen we uiteindelijk besloten om eruit te komen, kwamen we erachter dat Inge ook aangevallen was... Ik geloof dat Inge rond de 60 muggenbulten had en laat het net zo zijn dat ze er niet zo goed tegen kan! Na een goede douch zijn we opnieuw naar Pondicherry gereden voor een diner bij wederom Le Club. We hadden 's middags pizza en cocktails op de kaart zien staan en vonden toch allemaal wel dat we dit verdiende. :P (omdat het kan..;)) Het was een erg gezellig avondje met als afsluiting een half uur terug, gepropt in een tuc-tuc. 's Morgens zijn we vroeg vertrokken om de Ashram en de tempel te bezoeken en te lunchen bij, jawelllll Le Club hahaha!! We liepen na het bezoeken van de Ashram naar de tempel en daar stond hij dan.... Mijn aller eerste ontmoeting met een OLIFANT!!! Wat een prachtig dier, ik was helemaal verliefd en wilde het liefst niet meer weg. Ik was helemaal gelukkig en mijn dag kon niet meer verpest worden. Tegen half 4 gingen we weer terug naar Trichy, we werden door de taxi naar de bus gebracht... heerlijk in de taxi! Het liefst reden we zo meteen door! We vroegen ons af wat het zou kosten en waarschijnlijk raad je het al!!! Uiteindelijk zijn we in een stuk door naar huis gereden. We waren hierdoor bijna 3/4uur eerder thuis dan wanneer we nog met de bus moesten. We voelde ons wel een beetje een stel luxe beesten maar hadden ook meteen besloten om de maand maart te gaan 'bezuinigen'... We hebben een mooie begroting gemaakt van onze uitgaves en ik ben benieuwd of we ons eraan kunnen houden. Ohja ik heb ook besloten om geen chippies meer te eten. We hebben de eerste week wel heel veel gesnoept omdat er verder ook nog niks was. We hebben sowieso geen keukentje en we hadden geen koelkast waarin we iets van 'gezond' voedsel konden bewaren, maar nu dus wel!! Ik ben benieuwd... hihihi
Samen met Jessie hebben we onze plannen besproken en moeten we deze week ons stageplan schrijven. Ik ga het erg druk krijgen met het hotel, maar ook met de twee kinderen. Ik ga voor hen handelingsplannetjes schrijven en vanuit daar gaan we bekijken wat ik het kind, en in een geval ook de moeder van het kind kan bieden. Het klasje waar ik in zit is echt heel leuk. Er zitten zo'n leuke kinderen in, er wordt nu al veel gelachen en geknuffeld.
Ik voel me nog steeds heel erg op mijn plekkie. Ik kan niet zo goed beschrijven wat het nu zo bijzonder maakt. Ik denk gewoon de mensen met hun vaak aparte manier van leven en communiceren, hun cultuur, het eten, de omgeving, eigenlijk alles gewoon een beetje. Ik denk regelmatig aan jullie thuis, maar ik heb (nog) geen last van heimwee. Af en toe dan zitten we in de tuc-tuc en dan komt dat besef weer even van hey, ik zit gewoon in India. Dit is nu mijn leefomgeving waar ik me zo gemakkelijk heb kunnen aanpassen, alsof het altijd al een deel van me is geweest. Ik kijk er heel erg naar uit dat mijn lieve papa en mama langskomen in mei, zodat ik dit bijzondere stukje uit mijn leven ook met hen kan delen. Het liefst wilde ik dat Floor en Maartje ook mee kwamen, maar het zou ook heel mooi zijn om met hun twee ooit een keer terug te gaan.
Liefs Karlijn xxx
Ps. Ik vind alle reacties echt superrrr leuk!!! Ik lach me iedere keerkapot en heb af en toe wel een paar traantjes in mijn oogjes!! Jullie zijn echt toppers!!! Blijf vooral reageren want zo zijn jullie toch nog een beetje bij me <3
Beestjes, beestjes allemaal beestjes!
Vrijdag 17 februari 2012 (nieuwe huisdieren).
Na Zaza de kakkerlak hebben we nu ook John de vleermuis en Jaapie de krekel (of sprinkhaan?) hun weg naar ons huisje gevonden! Het is hier een en al gezelligheid en ik vraag me af waarom de buren nog niet zijn komen kijken ;). We zaten lekker op ons dakterras toen ik me bedacht dat ik vergeten was om me in te smeren met deet. Ik held durfde niet alleen naar beneden, want er waren iets teveel geluiden om ons heen deze avond!! Malinda bood aan om mee te lopen en zo gingen we met z'n tweetjes de trap af.... En daar was hij dan, Jaapie de krekel!!! Het was geen lief klein krekeltje zoals wij die in Nederland kennen, neeeee Jaapie was bijna 20 cm groot! Meteen stonden we weer boven want Jaapie ging fijn op de trap zitten. Na twee keer een pakje sigaretten tegen zijn hersenpan te gooien, besloot ik toch maar om langs hem af te lopen. Hij bewoog zich ten slotte bijna niet! Ik dare devil zetten het op een sprintje waardoor Jaapie een beetje schrok en samen met mij zijn vleugeltjes spreidde. Gelukkig vloog hij naar de andere kant en kon ik veilig mijn kamertje bereiken. Hij heeft nog twee hele nachten op precies dezelfde plek gezeten. Uiteindelijk zat hij weer op de trap naar ons heerlijke dakterrasje. Hij zal en moest weg!! Ik durfde hem vanaf een veilige afstand wel even te prikken met de bezem, maar daar hield het ook mee op. Inge kreeg weer de aanmoedigende taak om het bakje wat we gebruiken om alle vieze beestjes te vangen, over hem heen te zetten. Na een mislukte poging, een geweldige foto (weet niet of ik die mag plaatsen van Inge ;)) en een filmpje verder is het ons weer gelukt, ofja Inge dan! Wij durfden alleen via een afstand haar aan te moedigen en praktische tips te geven. Want op een veilige afstand weet je het altijd beter ;). Maar we hebben weer een beest overwonnen, dus ik zeg op naar de volgende!!
Zaterdag 18 februari 2012 (De conferentie & de tempel).
Daar zitten we dan... het is 5 uur 's morgens, de blacklight lampen van ons luxe busje gaan aan en de reis van 160 km naar Chidambaram over de heerlijke wegen van India kan beginnen!! Ik heb nog een half uurtje kunnen slapen, de rest wel wat langer. Het waren net van die hondjes waar de hoofdjes zo van bewegen (Danny van den Burg weet wel waar ik het over heb ;)). Malinda lag bijna in het gangpad en ik was bang dat ze haar hoofd zou breken haha! Samen met Rens heb ik genoten van het prachtige landschap, de vele tempels en de inhaal manoeuvres van de chauffeur. We reden door het platteland en als ik de kans had, zou ik om de 5 meter STOP hebben geroepen zodat ik foto's kon maken.
De conferentie was verschrikkelijke saai, we hebben van 10 tot half 4 gezeten en geprobeerd om het Indische Engels te kunnen verstaan. Uiteindelijk gingen ze helemaal over op Tamil en begonnen onze hoofdjes weer te knikkenbollen. De eeuwen lange discussie die maar niet op leek te houden was moordend en gelukkig kwamen ze met het nieuws dat we om 4 uur de tempel van Nataraja gingen bezoeken!! Yesss mijn eerste tempel!! Rens en ik waren super blij met dit heugelijke feit, Rens wat ingetogener dan ik natuurlijk, maar ik wist stiekem dat hij er ook echt zin in had ;).
De tempel was echt fascinerend met 3 grote tempel ingangen, een heilig meer en aparte bidplekken. Deze bidplekken hadden een dak van goud en deuren van zilver. De tempel is al 1000 jaar oud en 2 of 3 keer per dag is er een bijzonder moment waar mensen in de gelegenheid zijn om een gebed te doen. Laten wij net op dat moment daar zijn.... We stonden voor een gesloten poort te wachten voor we naar binnen mochten. Toen het open ging, rende de mensen nog net niet om een goed plekje te krijgen. Er was een gesloten deur waar mensen voor gingen staan of op de trappen daar achter. Ik was nu wel erg benieuwd naar wat zich achter die deur bevond. De deuren gingen open en achterin was het beeld van de dansende Shiva te zien, met vuur en allerlei rituelen. Het was erg druk dus ik kon het niet heel goed zien. De professor probeerde me er wel tussen te duwen maar ik voelde me een beetje opgelaten omdat ik merkte dat dit iets heel belangrijks was voor deze mensen. Hoe ze deden was werkelijk zo bijzonder, ik wou dat ik er foto's van had kunnen maken. Er werd iets verbrand en de poeder daar van, smeerde de mensen in strepen op hun voorhoofden. Ik heb buiten en in een andere tempel stiekem wat foto's gemaakt, maar ik werd door de flitser van Rens betrapt haha!! Gelukkig zei de half naakte man met een raar knotje op z'n hoofd en overal strepen op zijn lichaam, dat ik alleen maar buiten foto's mocht maken.
Wat een bijzondere ervaring was dit weer. Binnenkort willen we naar de grote tempel in Trichy, want we hebben het geluk dat hier een van DE tempels ligt!!
Speciaal voor mijn lieve zusjes wil ik nog even vertellen dat iedere avond wanneer we op ons dakterras zitten, aan de hemel de 3 zusjes staan!! <3
Liefs Karlijn xxx