Woensdag 16 mei 2012 (Can you hear the dolphins cry?).
Na het schrijven van mijn laatste blog besloten we om toch nog even de zee in te gaan. Het had net geregend dus de zee was heerlijk warm. Samen met Malin stond ik al een beetje te vechten tegen de stroming terwijl pap zijn zwembroek ging aantrekken. Met Märylein als fotograaf achter ons waren we lekker aan het zwemmen tot dat er een gigantisch golf over ons heen sloeg. Daar gingen we dan kopje onder en als ik iets goor vind is het onderwater gaan in de zee!!! Ik krabbelde overeind toen bleek dat ik iets verloren was........(if you know what i mean!!!), Uitgerekend van iedereen is pap natuurlijk de gene die het ziet. Je kunt wel raden dat ik de hele week gepest ben geworden en dat ik dit waarschijnlijk nog jaaaaaren ga horen! Na nog een keer kei hard terug gemept te worden op het strand met een blauwe bil van dien, zijn we er toch maar uitgekomen. We stonden met z'n alle te genieten van de zonsondergang toen Märylein en mam een 'vis' zagen en geloof het of niet, het waren gewoon dolfijnen!! Wéér zo'n wauwig besef moment!!
Het enige mindere aan deze mooie ervaring was, dat dit een teken is dat de moesson eerder gaat beginnen. Dat wordt regennnn!!!

Vrijdag 25 mei (saying goodbye again).
Na 5 heerlijke dagen met pap en mam (zonder regen, maar met Sahara warmte) in Pondicherry, Mamallapuram en Chennai kwam dan toch weer het moment van afscheid nemen. Enerzijds had ik zo met ze mee terug gewild, maar ik besefte tijdens het praten dat op het moment dat ik de meiden weer zag en even naar buiten keek, ik thuis was! Ik wist voor mezelf dat ik hier nog even niet klaar was. Ook was er een momentje van besef hoe fijn de meiden en ik het samen hebben en dat we het ook heel anders hadden kunnen treffen.
Vol trots op mijn ouders dat zij deze stap gezet hebben, maar ook trots op mezelf en de meiden dat we dit allemaal maar even doen en dat we zoveel samen bereikt hebben. Ik merk aan alles dat het me zoveel sterker heeft gemaakt en oprecht kan zeggen dat ik gegroeid ben en deze groei ook zelf ervaar.
Nu lig ik in mijn bedje in een hotel in Chennai. Het is bijna 00:00 uur en om 05:00 uur moeten we weer op want dan gaat ons reisje beginnen naar de Andaman Islands!! Yeaaahhh :)

Dinsdag 19 juni (‘Na regen komt zonneschijn' of is het toch ‘na zonneschijn komt regen'???).
Nou, de Andaman islands waren geweldig, alleen een beetje nat de eerste dagen! Echter weerhield ons dit er natuurlijk niet van om o.a. toch in die oh-zo prachtig blauwe zee te gaan zwemmen.....
De tweede dag op Havelock besloten we om scootertjes te huren en het eiland rond te crossen. Helaas begon tijdens het ontbijt de eerste tropische regenbui al. We besloten om toch maar met onze back packs te gaan rond rijden. Na 10 kilometen kwamen we uit bij een prachtig stukje strand. Er was werkelijk geen mens te bekennen en we besloten om ondanks de regen gewoon te gaan zwemmen. Omdat het erg regenachtig was, viel de eerste dag een beetje tegen.... Maar dit, dit was zoals we het in gedachte hadden. Een wit strand met een mega blauwe zee! We rende het water in en het gevoel wat we toen hadden is eigenlijk weer bijna niet omschrijven, maar ik zal mijn best doen: Het enige wat ik zei is 3,2,1 en op commando begonnen we alle 4 kei hard te gillen!! Een echt ‘aaaaaaaah' momentje, zoals ik die wel al vaker heb gehad hier in India!
Na flink wat rond gereden te hebben besloten we opzoek te gaan naar een nieuwe slaapplek. Dankzij de regen waren we echt tot op ons ondergoed zeik en zeik nat. We besloten om te gaan slapen bij het Bearfoot scuba diving resort.... We staan een beetje te schuilen tot dat er een blonde god (mag ik hem zo noemen? Vast wel hihihi) langs kwam. Alleen Inge was niet afgeleid van de echte reden waar we voor kwamen, een kamer regel! Ik kan beter zeggen een TENT! Ja, je leest het goed, we hebben geslapen in een tent en het beviel ons zo goed, dat we besloten om hier de hele week te blijven. We hebben een aantal erg gezellige avondjes gehad met o.a. de blonde god, die Nederlands bleek te zijn. Een beetje voorschut was het wel omdat we gewoon over hem stonden te praten waar hij bij stond. We dachten namelijk niet hier nog een Nederlander tegen te komen en omdat we nooit meer een blad voor de mond hoeven te nemen aangezien niemand ons verstaat, waren we dat een beetje vergeten. Oepsieeee!!! ;). Gelukkig had hij vanaf zijn 9e al bijna geen Nederlands meer gesproken en kwamen we er achter dat hij niets gehoord had van onze fantasieën..... Dat moeten we dan maar geloven hahaha!

We zijn twee keer gaan snorkelen wat weer een erg leuke ervaring was. De eerste keer zijn we op verschillende plekken geweest, waaronder ook een onbewoond eiland. Daar hebben we heerlijk gesnorkeld en gegeten en ben ik even een ‘Remy alleen op de wereld' momentje gaan houden. Ja weer zo'n aaaaaahhhhh momentje!! ;).
Het leuke aan een toeristische plek is dat er vaker ‘beer and wine' shops zijn waar het voor ons vrouwen geen probleem is om alcohol te kopen. Dus op naar de shop natuurlijk! We hebben heerlijk genoten van een flesje wijn (of 3) en een goede fles Wodka. Ja, het feest kon beginnen... Wat hebben we weer dubbel gelegen van het lachen. Die Indiërs weten wel hoe ze moeten dansen hoor!!! :P
Maar aan alle mooie dingen komt een eind, zo ook aan ons reisje naar de Andaman Islands helaas.

Bij terugkomst hadden we nog 5 weken te gaan, 3 weken stage en 2 weken reizen. Nu zijn onze 3 weken stage alweer bijna voorbij en vertrekken we donderdag voor onze grote back pack trip door noord India. Het is op dit moment niet echt lekker weer. Het is voornamelijk bewolkt en in de avonden kan het goed regenen (we worden weer harstikke wit door deze onzin). De moesson is natuurlijk in sommige delen van India al begonnen en we merken het toch wel goed hier. Hopen maar dat het noorden een beetje uitblijft, anders wordt het een nat tripje voor ons.

Vorig weekend zijn we voor de laatste keer naar Pondicherry geweest. Eigenlijk gingen we vooral om het eten.... (tsjah we can't help it). Bij Le Club een lekker vleesje en visje, bij Hot breads lekker croissantjes en bij Mango hill de home made ham. Helaas was Le Club dicht en met pijn in ons hart zijn we ergens anders moeten gaan eten. Natuurlijk hadden we ook weer scootertjes gehuurd en hebben we Pondicherry weer lekker onveilig gemaakt. Zondag zijn we weer gaan zwemmen bij Mango Hill. God wat ga ik die plek missen....!!
Het was weer een erg gezellig weekendje met een overnachting bij onze Fransman. Tsjah en dan komt ook daar dat besef weer... we zijn hier nu echt voor de laatste keer!
Nog maar 18 dagen en dan zijn we weer op Nederlandse bodem.... Ik vind het maar niks dat ik nog maar 2 keer in dit verschrikkelijk bed slaap waar ik nu mijn zoveelste blog op zit te typen. Ik ga dat kreng nog missen ook!...

We zijn flink bezig met voorbereiding te treffen voor onze trip de laatste 2 weken. De back packs worden al langzaam ingepakt en alle kleren zijn bijna gewassen. De laatste puntjes worden op de i gezet voor stage, wat wel nog even zwaar valt zo in die laatste week. We hebben nog veel moeten doen wat we eigenlijk allang af hadden willen hebben, maar ach het hoort er allemaal bij die Indische chaos.

Ik kijk er nog steeds erg naar uit om naar huis te komen, maar het is wel echt een dubbel gevoel. Ik voel me hier ook zo thuis met de meiden, kan me helemaal niet voorstellen om straks weer 'alleen' wakker te worden en niet 24/7 samen te zijn. Ik kan nog steeds niet echt beschrijven wat het voor mij nu zo bijzonder maakt, maar ik denk dat het het totaal plaatje is. Het leven in het moment, alles op je af laten komen, bewonderen, ervaren, voelen, delen en het verwerken maken deze reis tot wat het is en een ding weet ik zeker...........

Ik had het voor geen goud willen missen!!!!