Zondag 13 mei 2012 (On the road).

Daar zit ik dan weer, op weg naar ons volgende tripje! Maar dit keer is het wel een heel bijzonder tripje! Gister heb ik pap en mam opgehaald van het vliegveld. Na bijna 3,5 maand mijn ouders niet te hebben gezien zijn ze eindelijk in India! Samen met de ouders van Malinda hebben we een busje gehuurd waar we de komende week mee door Kerala zullen reizen. Maar eerst even eerst even een terugblik op de afgelopen maand....

In april zijn er redelijk wat tempelfeesten geweest in Trichy, maar ondanks dat we midden in de stad wonen, maken we er tot mijn spijt echt nooit een mee. Het enige wat we ervan horen is de muziek en het vuurwerk. Uiteindelijk was er dan toch een tempelfeest wat goed gevierd werd en dus ook bij ons op de grote straat. We wisten natuurlijk weer niet wat het allemaal betekende en ook Prema kon het ons niet vertellen. Na het avondeten liepen we naar huis toen we op een feest stuitte. Er waren allemaal kids flink aan het dansen. De jongetjes maken nogal seksistische bewegingen en om de een of andere reden is dit dan wel weer acceptabel in India. In een tentje stond één man met een grote tooi allemaal spreuken uit te kramen en vrouwen te zegenen. Hij bleek de ‘guard' voor vrouwen te zijn en iedere vrouw kon zich dan ook laten zegenen door hem. Het duurde niet heel lang voor de stoet verder trok, maar het was wel weer een aparte ervaring om mee te maken. Helaas upload Facebook mijn filmpjes niet!

Aangezien de professor katholiek is vieren hun ook pasen. Toen we tijdens een van onze avondjes boven mochten eten bij de professor en hij erachter kwam dat we graag vis aten, werden we uitgenodigd voor een paasbrunch. Die vis hebben we wel gehad, maar niet tijdens de paasbrunch haha. Het eten was lekker, maar weer veels te veel. We waren overigens niet de enige gasten, ook de broer van Prakkie en zijn vrouw waren aanwezig en uiteindelijk nog de dochter van een oude vriendin, met haar man en haar kindje. Het bijzondere aan het hele verhaal is, dat Prakkie en Prema zelf niet mee aten, maar pas begonnen te eten toen iedereen klaar was. We vonden het natuurlijk maar een vreemde bedoeling. Er werd nauwelijks gezellig gekletst. Het was vooral eten en weer weggaan...

Op stage loopt het allemaal nog steeds niet erg soepel. Ondanks een aantal kleine vorderingen heb ik nog steeds weinig te doen. Het restaurant is wel open, maar hier worden we totaal niet meer bij betrokken. Verder hebben we een aantal middagen verschillende spelletjes gedaan met de kinderen. Dit is niet alleen voor de kinderen heel leuk, maar ook voor ons omdat we op deze manier echt bezig zijn met de kids. Maar ook dit gaat niet allemaal heel normaal... ik denk dat de juffen blij zijn dat ze op dit moment vakantie hebben, want naar mijn idee kunnen ze het helemaal niet aan. Ik spreek dan vooral over de jonge meiden. Wij doen vooral spellen met de kinderen zoals dansen en met de bal gooien. Dit is natuurlijk een drukke bedoeling, maar naar mijn menig is het voor juist deze kinderen eens goed om zich uit te laten, vooral omdat er geen speelplaats ter beschikking is waar de kinderen tussen de middag even kunnen spelen. De juffen vinden het eventjes goed dat de kinderen wat drukker zijn, maar dan worden de kinderen vaak gestraft. Het blijft voor ons moeilijk om iets te organiseren (taal en aanpak) en om de juffen te laten zien hoe het ook anders kan, maar het blijft voor mij persoonlijk het moeilijkste om te zien dat de kinderen vaak gestraft worden om niets of omdat het een bal niet in een netje kan gooien terwijl het kind spasme heeft....!!!! Het blijft allemaal natuurlijk een ervaring om mee om te gaan en vooral een persoonlijk gevecht. Ik leer steeds meer waar mijn eigen grenzen liggen en ik voel ook steeds sterker de drang om mijn toekomst echt te richten op dit soort kinderen.

Aangezien stage ons niet zoveel te bieden heeft maar Trichy zelf ook niet, besloten we om met z'n 3^tjes toch nog even een weekendje weg te gaan. We hadden in de boekjes de Andaman eilanden ontdekt en waren helemaal lyrisch!!! Hier moesten we heen!!! Helaas waren de tickets op dat moment iets te duur voor ons en achteraf gezien maar goed ook aangezien er een tsunami waarschuwing was uitgegaan waarbij de Andaman eilanden geëvacueerd zijn geworden. We besloten om nog een weekendje naar Pondicherry te gaan en hier dan ook de scootertjes te huren. We hadden van de Duitse meiden gehoord dat iedereen dit deed en dat het goed te doen was. Op de bonnefooi zijn we weer vertrokken en dit keer ging het verbazingwekkend snel allemaal. Na een aantal hotels bekeken te hebben kwamen we bij een Fransman terecht die een aantal kamers in zijn huis ter beschikking had. Het leek erg veel op onze kamers in Trichy en vol ongeloof besloten we om voor 1100 Roepies (18euro) voor 2 nachten hier te gaan slapen. Met de scootertjes zijn we lekker gaan toeren en die dingen gingen nog hard ook. We zijn echt overal terecht gekomen en na een achtervolging door de kleine straatjes van Pondicherry (ja we waren de weg kwijt), is alles goed afgelopen. Heerlijk om die vrijheid te ervaren op zo'n scooter, maar ook om tussen dat verkeer te rijden en je echt helemaal ingeburgerd te voelen!! We hebben na een mislukte poging om eens ergens anders te eten twee keer weer heerlijk bij ons favoriete restaurantje Le Club gegeten. Na een wilde cocktailavond hadden we nog zoveeeeeel zin om weer eens te stappen, maar alles gaat om 23u al dicht. We liepen wat te lamballen op onze weg naar huis toen we ergens wat R&B vandaan hoorde komen. Er liep een meisje naar binnen en toen besloten we om ook maar eens een kijkje te nemen. We kwamen binnen in een mega klein cafétje met in totaal 0 gasten hahaha! Er werd ons verteld dat ze morgen pas open gingen, maar dat we best mochten blijven en een cocktail mochten drinken. Nou, dat aanbod lieten we natuurlijk niet aan onze neus voorbij gaan! Na de eerste cocktail begonnen we langzaam te dansen en na de 3^e cocktail... Tsjah ik kan het gewoon niet na vertellen. We hebben zo ontzettend gelachen om die Indiërs met hun aparte dansstijl! Het was een erg gezellige avond met een lichte kater de dag erna. Op facebook zijn verschillende foto's langsgekomen van het heerlijke zwembad waar we nog gezwommen hebben en heb ik jullie weer even lekker jaloers gemaakt met ons heerlijke weekendje weg.

De tijd vliegt op dit moment echt voorbij. De laatste 2 maandjes zijn aangebroken wat voor ons vooral betekend reizen! Voor ons was de komst van onze ouders en ons reisje naar Sri Lanka zo ver weg en nu zit ik midden in het bezoek van mijn ouders met Sri Lanka alweer achter me gelaten. Ook dit waren 10 prachtige dagen waarin we weer veel bijzondere ervaringen hebben opgedaan. Ook hier hebben jullie veel van terug gezien op facebook en mijn hoogte punt was toch wel het zwemmen met een schildpad in Hikkaduwa! Wauw wat was dat ongelofelijk prachtig, bijzonder en totaal zen! Niks leek op dat moment meer belangrijk, ik was helemaal in het hier en in het nu totaal bewust van het feit dat dit een mega bijzondere ervaring was, wat wellicht totaal ongeloofwaardig over zou kunnen komen voor de buitenwereld. We waren de dag ervoor al wezen snorkelen maar toen ging het me niet zo goed af... ik kreeg een beetje claustrofobie met de snorkel in mijn mond en die bril op mijn kop. De zee was ook niet heel kalm waardoor ik echt even moest wennen aan het hele gebeuren. Gelukkig hadden we een guard bij ons, ofja het was gewoon een jongen die dit dagen achter elkaar doet en die ons eigenlijk gewoon even de mooie plekjes wilde laten zien. Hij trok me regelmatig aan de hand mee over het koraal wat het allemaal nog mooier maakte. Die eerste dag viste hij zelfs, voor ons op dat moment nog een grote schildpad op. Toen kwamen we erachter dat de onderwater camera van Inge het tot onze spijt niet meer deed. Heel jammer, anders hadden we natuurlijk ‘proof' gehad. Nu moeten jullie ons maar gewoon op ons woord geloven ;).
We hebben ook nog baby schildpadjes vrijgelaten op het strand. Ook dit was zooo bijzonder en zoooo schattig!! Door de baby's vrij te laten sponsorde we gelijk het onderkomen van al deze schildpadjes wat verwoest is tijdens de tsunami in 2004. Weer zo'n bijzonder verhaal van een man die zijn hele familie, vrouw en drie kinderen verloren had en dit nu alleen runde!
Voor Malinda was dit natuurlijkeen nog specialere reis omdat zij oorspronkelijk uit Sri Lanka komt. We zijn samen naar Kandy geweest waar een goede vriendin van haar familie woont die opvang biedt aan moeders met hun kinderen. Veel van deze kinderen worden voor adoptie opgegeven. Ze vangt ook kinderen op die te ziek zijn om in een gewoon weeshuis te blijven. We zijn samen metPrahithra gaan zwemmen en hebben kleren gekocht voor het sponsor kindje van Malinda. Ook hebben we speelgoed gebracht aan de kinderen van het weeshuis waar ooit de zus van Malinda ook gezeten heeft. Dit was ook weer een hele ervaring, moeilijk om te beseffen dat zo'n prachtige kinderen wees zijn. Het liefst nam ik ze allemaal mee...
Verder zijn we nog naar een olifanten weeshuis geweest waar we de fles hebben gegeven aan wel een hele grote baby haha. Het was weer erg toeristisch, maar ach ze blijven te schattig voor woorden. We hebben zoveel meegemaakt, maar ook al zoveel met jullie gedeeld via facebook. Zo zijn we ook nog bij een feestje beland waar we weer erg gelachen, nieuwe mensen ontmoet en vooral veel gedanst hebben. De eerste twee dagen bestonden vooral uit bakken aan het zwembad en shoppen. Mandy was een weekje terug naar Nederland en zou ons net als Inge weer ontmoeten in Sri Lanka, alleen 2 dagen later. Samen met Mandy zijn we naar Kandy gereisd en vanuit daar naar Hikkaduwa en terug naar Colombo. Als ik tot een conclusie moet komen is Hikkaduwa met toch wel het beste bevallen. Heerlijk aan een prachtig blauw strand en surf gebied, waar ik gemakkelijk een maandje zou kunnen verblijven!

Dinsdag 15 mei 2012 (meet the parents).
En nu zit ik hier in Allepey, terug bij White Saand, alleen wat regenachtiger dan de eerste keer. We zijn alweer op onze 3^e bestemming... de tijd gaat werkelijk veels te snel. Met het Periyar lake en Varkala al weer achter ons, gaan we morgen met z'n 6e een dag en nacht door brengen op een houseboot. Het Periyar lake was overigens weer ‘mission failed'!!! De olifanten rit werd hem niet en de Kathalaki dans was zo overweldigend dat mam en doodsziek van werd hahaha. Nee, het was niet bepaald het leukste wat we ondernomen hebben. Het was bloedheet binnen en twee verkleedde mensen gingen een act met uitdrukkingen doen.. nou ja ik kan er niet meer van maken dan dat het gewoon lachwekkend was. De dag erna stonden we om 7uur al paraat om dat eindelijk die boottocht over het Periyar Lake te maken.. bleken er al 600 man in het park te zijn waardoor de eerste 2 boten al vol zaten. Het is overigens totaaaaal geen hoog seizoen, maar blijkbaar komen de noord Indiërs in deze tijd naar het zuiden om vakantie te vieren. In Varkala hebben we heerlijk gezwommen in de zee, geshopt langs de half gesloten boulevard en super gezellig gegeten bij een hele grappig man van 70 jaar die nog steeds hard werkte om financieel onafhankelijk te zijn en die werkelijk om alles moest lachen!! Ik vind het nu al erg gezellig om hier samen met Malin en haar ouders te zijn. Voor mijn gevoel klikt het goed en we hebben samen erg veel te vertellen. Gelukkig heb ik Malinda wel een beetje voorbereid... Jullie kennen het wel, papa en zijn humor en hoe deze humor steeds meer groeit na een lekker verkoelend biertje!! ;) Toch is het ook weer bijzonder om te zien hoe twee families die elkaar pas een keer hebben gezien op een vliegveld zo samen op vakantie kunnen gaan. Ik ben stiekem toch wel trots op onze ouders hoor!! :). Het voelt ook totaal niet vreemd om hier met pap en mam zijn, wat ik wel een beetje verwacht had. Je ontwikkelt hier toch je eigen ding, maar ik denk omdat ik dit van af het begin zo graag met hun wilde delen het nu ook goed zit. Het is super bijzonder dat we hier nu samen zijn en dat ik hun eens een keer kan meenemen in plaats van andersom. Ze zijn nog tot de 25^e hier, waarvan 2 dagen in Trichy en 5 dagen Pondicherry en omgeving. En het reizen is nog lang niet voorbij, de dag erna vertrek ik met de meiden alsnog naar de Andaman eilanden. Voor de gene die dit niet kennen, begin maar te google ;)........

Liefs Karlijn xxx